ರಿಪೇರಿಯಾಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಸಮಾಜ; ಕಾರಿನ ಗೂಟ ಹೋದ್ರೂ ಗೂಟದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ

ರಿಪೇರಿಯಾಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಸಮಾಜ; ಕಾರಿನ ಗೂಟ ಹೋದ್ರೂ ಗೂಟದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ

ಹೀಗಂದೋರು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ರು. ಕನ್ನಡದವರೇ. ಆಗಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗತಿರ್ತಾರೆ, ಏನೋ ಕಷ್ಟ-ಸುಖ ಹಂಚ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯವರೇ ಆಗಿದ್ರೆ ಖುಷಿ ಅಲ್ವಾ? ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಹಾಗೆ-ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯವರೇ ಸಿಗ್ತಾರಾ ಅಂತ ನೋಡ್ತೀವಿ, ಪಟ್ಟಣದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ತಾಲೂಕಿನ ಕಡೆಯವರು ಸಿಗ್ತಾರಾ ಅಂತ ಹುಡುಕುತ್ತೆ ಕಣ್ಣು, ನಗರದಿಂದ ಮಹಾನಗರ, ಮಹಾನಗರದಿಂದ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯ, ಆಮೇಲೆ ಬೇರೆ ದೇಶ ಹೀಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾ ನಮ್ಮವರು ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾತೃ ಭಾಷೆ ಆಡೋರು, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದೋರು, ಸಿಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದೋರು ಅಂತಾಗ್ಬುಡುತ್ತೆ.

ಹಾಂ… ಆ ರೀಲ್ ಸುತ್ತಿದ್ ಸಾಕು, ಈಗ ಗೂಟದ ಸ್ವಾಮಿ ರೀಲನ್ನು ಸುತ್ತೋಣ; ಇದು ರೈಲಲ್ಲ, ರೀಯಲ್ಲು. ವಿಐಪಿ ಕಾರುಗಳಿಂದ ಗೂಟ ತೆಗೆದಾಯ್ತು ಅನ್ನೋದನ್ನು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ ನಾವಿಬ್ರು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕವಳದ ಗೋಪಣ್ಣನ ಸ್ಕ್ರಾಪ್ ಬಂತು. ’ಗೂಟದ ಕಾರುಗಳು ಹೋದರೂ ಗೂಟದ ಸ್ವಾಮಿ ಹೋಗಲ್ಲ’ ಅನ್ನೋ ಹೊಸ ಗಾದೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ ಗೋಪಣ್ಣ. ನಗೆಯ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಮೈಮೇಲೆಲ್ಲ ಕವಳದ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡನೋ ಏನೋ. ವಿಷಯ ಅರಿತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು “ನಿಮ್ ಜನ ರಿಪೇರಿ ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ತಲೆಹಿಡುಕರು ಅವರು. ಗೋಪಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯೇ ಇದೆ. ಬುದ್ಧಿಯಿದ್ದೂ ಗೂಟದ ಸ್ವಾಮೀನ ಇನ್ನೂ ಇಟ್ಗಂಡಿದಾರೆ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಅಂದ್ರೆ ಅವರು ಮೂರ್ಖರು ಅಂತ್ಲೇ ಅರ್ಥ. ಮೂರ್ಖರ ಸಮಾಜನ ತಿದ್ದೋದು ಕಷ್ಟ” ಅಂತಂದ್ರು.

ಈಗೀಗ ಸ್ವಾಮಿ, ಗುರುಗಳು, ಸಂಸ್ಥಾನ ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳೊ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ. ಬಹಳ ಹಿಂದೇನೆ ತುಮರಿ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ-ಬನ್ನಂಜೆಯವರು ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರಿನ ಹಿಂದಿನವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮೂಲಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳ ಅರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಡುವೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಅವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವರ ನಡುವಿನ ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಂದಿರಿಗೆ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ಅವರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ನಮಗವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅನುಸರಿಸದಿದ್ದರೆ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತಾನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಧನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮುಂದೆ ಪ್ಲಸ್ ಮಾರ್ಕ್ ಬರೆದರೂ ಬರೆಯದಿದ್ದರೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ, ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೂ ಅನುಸರಿಸದಿದ್ದರೂ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಎಂದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆವು.

ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಂದಿರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳ ಅರ್ಥ ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು? ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದನೇದಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆ ಬೇಕು, ಎರಡನೇದಾಗಿ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಎಂದರೆ ಇದು-ಅಂದು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಇದು-ಅಂದು ಅಕಾಶದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಬರೇ ಕತ್ತಲು, ಚಂದ್ರ ಕಾಣೋದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಇದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಅಂತ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಠದಮಾಣಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಬಾವಯ್ಯ ಸೇರಿ ಆಮಾವಾಸ್ಯೆಯನ್ನೇ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಅಂತಾರೆ-ನಾವು ನಂಬಿ, ಒಪ್ಕೋಬೇಕು.

ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಅರಿತ ಯಾರೋ ಮುತ್ಸದ್ದಿಗಳು “ಹೇಯ್ ಅದಲ್ಲಪಾ ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಅದು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಅಂದ್ರೆ ಹೀಗಿರ್ತದೆ ನೋಡು” ಅಂತ ಹೇಳಿದರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಮಹಾಮಹಿಮರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡ ’ಮಹಾಸಂಸ್ಥಾನ’ದವರು ಮತ್ತವರ ಕುಲಪತಿ ಕುಳ್ಳಬಾವಯ್ಯನ್ನೆ ನಾವು ಮೊರೆಹೋಗಿ,”ಘನಪಾಠಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲ” ಅಂದ್ರೆ, ಕಳ್ಳ-ಕುಳ್ಳ ನಮ್ಮಂತಹ ಹಲವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು “ಘನಪಾಠಿಗಳು ಮಠದ ವಿರೋಧಿಗಳು. ಅವರು ಕುಲಕುಟಾರರು, ಅವರು ನಮ್ಮ ಜನಾಂಗದವರು ಅಂತ ಹೇಳೊದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ನಾಚಿಕೆ, ಅವರು ಮಠದ ಶಿಷ್ಯರಲ್ಲ. ಯಾರೋ ತಿರುಬೋಕಿಗಳು, ಹೆಸರನ್ನು ಘನಪಾಠಿಗಳು ಅಂತ ಇಟ್ಕೊಂಬುಟ್ಟಿದಾರೆ” ಅಂತ ಪ್ರವಚನ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಕೃಷಿ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದ ಒಬ್ಬರು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು-“ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಆಳುಗಳ ಹತ್ರ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸ್ಬೋದು, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸೋ ಯಜಮಾನನಿಗೇ ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಆಳುಗಳು ಮಾಡಿದ್ದೆ ಸರಿ ಅಂದ್ಕೋಬೇಕು. ಸಸೀ ನೆಡೋವಾಗ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ನೆಟ್ಟರೆ ಬೇಗ ಫಲ ಬರ್ತದೆ ಅಂದ್ರೂ ಒಪ್ಕೋಬೇಕು. ನೆಟ್ಟಮೇಲೆ ದಿನಾ ಒಮ್ಮೆ ಕಿತ್ತು ಬೇರು ಬಂತಾ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಅಂದ್ರೂ ಒಪ್ಕೋಬೇಕು. ಕಾಲಮೀರಿಹೋದಾಗ ಬೇರೆ ಹೊಲಗಳವರು ಫಸಲು ತೆಗೆಯುವಾಗ ಈ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತದೆ. ಓಹೋ ಏನೋ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಅಂತ. ಆಗಲೂ ಏನು ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ. ಅರಿತವರು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೇಳದಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರ ಇರುತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗ್ತಾನೆ.”

ಸದ್ಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರೋ ಅಂಧ ಭಕ್ತರ ಕತೆಯೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಯಾವುದು, ಸನ್ಯಾಸಧರ್ಮ ಅಂದರೆ ಯಾವುದು, ಅದರಲ್ಲೂ ಶಾಂಕರ ಸನ್ಯಾಸಧರ್ಮ ಅಂದರೆ ಯಾವುದು? ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದು ಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. “ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಕಟ್ಕಂಡು ನಮ್ಗೇನಾಗ್ಬೇಕು. ನಮ್ ಸಂಸ್ಥಾನ ಬಹಳ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಕಿ ಅವರು ಏನೇ ಮಾಡದ್ರೂ ನಮಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸದ್ಯ ಅನುಕೂಲ ಆಗ್ತಾ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ವೋ ಅಷ್ಟು ಸಾಕು” ಅಂತಾರೆ. ಸಿನಿಮಾನಟ ನಟಿಯರು ಖಾಸಗಿ ಜೀವನ ಬೇರೆ, ವೃತ್ತಿ ಬೇರೆ ಅಂದಹಾಗೆ ಸಾಮ್ಗಳ ಖಾಸಗಿ ಜೀವನ ಬೇರೆ, ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಅವರ ವೃತ್ತಿ ಬೇರೆ ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ನೋಡ್ತಾರೆ ಆ ಜನ!

“ಸದ್ಯ ನಮ್ಗೆ ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ತಿದೆಯಲ್ಲ”-ಹೌದಪ್ಪಾ ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ತಿದೆ, ನೀವು ಮರದ ಟೊಂಗೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತ್ಕೊಂಡು ಟೊಂಗೆಯ ಬುಡದ ಭಾಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ವಿಂಡೋ ಸೀಟು ಪಡೆದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ-ಟೈಟಾನಿಕ್ ಮುಳುಗುತ್ತಿರೋ ಮಾಹಿತಿ ನಿಮಗಿನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!

ಈ ಕಳ್ಳಯ್ಯ-ಕುಳ್ಳಯ್ಯಂದಿರು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಸು ಕೊಡೋದು ನೋಡ್ಬೇಕು. ಎಂತಹ ಘನ ವಿದ್ವನ್ಮಣಿಗಳಯ್ಯ ಅಂತ ನೋಡಿದವರು ಹೇಳ್ಕೋಬೇಕು. ಗುರುಕುಲ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಕಳ್ಳಯ್ಯ-ಕುಳ್ಳಯ್ಯರ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾಗ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಗುರುಕುಲಪತಿ ಕುಳ್ಳ ಬಾವಯ್ಯ ಪಾನಿಪೂರಿಯವರ ಮಗಳನ್ನು ಬಸಿರುಮಾಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರಕರಣ ನೆನಪಿಗೆ ಬರ್ತದೆ ಅವರಿಗೆ. ಹಲವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶೀಲಹರಣ ಮಾಡಿದ ಕುಲಪತಿ ಕುಳ್ಳಬಾವಯ್ಯನೋರು ತಾನು ಕರೆದಲ್ಲಿಗೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಬರಲೊಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಅಷ್ಟು ಎಳೆಗಂದಮ್ಮಗಳ ಕೂದಲು ಹಿಡಿದು ಗೋಡೆಗೆ ತಲೆಯನ್ನು ಜಪ್ಪಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾಣಿಗಳೂ ಇದ್ದಾವೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಲು ಬಾಯಿಲ್ಲ!

ಪಾನಿಪೂರಿಯವರ ಕೇಸಿನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡುಕೊಟ್ಟು ಕೇಸು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿಸಿ ಜಯಭೇರಿ ತಮ್ಮದೇ ಎಂದು ಭೋಂಗು ಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ ಅವರ ಜಯಭೇರಿಯ ಒಳಮರ್ಮ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದ್ಕಂಡಿದೀರಿ? ಆದರೆ ದೂರದಿಂದ ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸಾಮ್ಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕೈಮುಗಿಯೋ ಅಂಧಭಕ್ತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುದ್ದಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿಯಿಂದ ಕಿವಿಗೆ ದಾಟುತ್ತ ಬಂದರೂ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ನಿಪುಣರಾದ ಕಳ್ಳಯ್ಯ-ಕುಳ್ಳಯ್ಯ ವಿಜಯಘೋಷವನ್ನು ಸಾರಿದರು, ತಮ್ಮ ತಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲವೆಂದರು, ಅಷ್ಟೇಕೆ ಸಾಮ್ಗಳು ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಸಳೆಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತ, ಒಂದೇಸಮನೆ ಪರಿಷತ್ತುಗಳ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ರು? ಅದು ’ಮಹಾಸಂಸ್ಥಾನ’ದವರ ಆಡಳಿತ ತಂತ್ರ-ನಾವು ಕೇಳಬಾರದು, ಗುರುಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಬಾರದು ಎಂದುಕೊಂಡ್ರು. ಪಾಪ ಈಗ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದೂ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಅನುಭವಿಸ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂಥವರು ಮತ್ತೆ ಗುರುಕುಲ ನಡೆಸ್ತಾರೆ, ಜನರನ್ನು ಕರೀತಾರೆ, ನೋಡಿ ಎಂತಾ ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಅದ್ಯಾರೋ ಅದೇನೋ ಕೊಟ್ರಂತಲ್ಲ? ತಟ್ಟೇಲಿ ಸಾಮ್ಗಳ ಕೈಗೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಬರೇ ದೊಂಬರಾಟ. ಗುಡಿಸಲಿನಂತಿದ್ದ ಮನೆ ಈಗ ಮಹಾನಗರದ ಬಂಗಲೆಯಂತಹ ಬಂಗಲೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ! ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹಣವೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು? ಸಾಮ್ಗಳ ಅಪ್ಪ ಶ್ರಾದ್ಧ ಭಟ್ಟನ ದುಡಿಮೆ ಅಷ್ಟಿದ್ಯೇ? ಅಥವಾ ಸಾಮ್ಗಳ ತಮ್ಮ ಏನಾದ್ರೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಸು ಮಾಡಿದ್ನೇ? ಈ ಡಬಲ್ ಗೇಮ್ ಎಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಸಾಮ್ಗಳೇ ಅಂತ ಯಾವೊಬ್ಬನೂ ಕೇಳಲ್ಲ.

ಭಸ್ಮಾಸುರನ ಎದುರು ವಾದಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಲು ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ; ವರಕೊಟ್ಟ ಬೋಳೆಶಂಕ್ರನ ಮಡದಿಯನ್ನೇ ಮೋಹಿಸಿ ತನ್ನವಳಾಗಬೇಕೆಂದು ಪೀಡಿಸಹತ್ತಿದ. “ಅವಳು ನಿನಗೆ ಅಮ್ಮ ಕಣೋ” ಅಂದ್ರೂ ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಮೋಹಿನಿಯಾಗಿ ಬರದಿದ್ರೆ ಬೋಳೆಶಂಕ್ರನ ಕತೆ ಏನಾಗ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಹೌದೂ… ಗೂಟದ ಜಗದ್ಗುರು ಭಸ್ಮಾಸುರನಿಗೊಂದು ಮೋಹಿನಿ ಬರಬೇಕಲ್ಲ? ನೋಡೋಣ, ವರಕೊಟ್ಟೋನು ವಾಪಸ್ ತಗೊಳ್ಳೋಕೂ ಸಮರ್ಥನಾಗಿರ್ತಾನೆ. ಬೋಳೆಶಂಕ್ರ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ ಮೋಹಿನಿ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ; ಭಗವಂತನ ನೆಟವರ್ಕ್ ಭಾರೀ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ ಡ್ರಾಪ್ ಆಗೋ ಛಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ, ಫುಲ್ ಸಿಗ್ನಲ್ಲು, ಸ್ವಲ್ಪ ಬೀಝಿ ಇರಬಹುದಷ್ಟೆ. ಮೋಹಿನಿ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ!
ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಪ್ಲವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಜಾಗ ಬಂದೋಬಸ್ತು ಮಾಡ್ಕೊಳೋಕೆ ಗೂಟದ ಸಾಮ್ಗಳು ಗೂಟ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಮೊದಲಿನವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನ ವಿರೋಧಿಯನ್ನು ಜೋತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನಂತೆ. ಹೇಗೂ ಗೂಟದ ಸಾಮ್ಗಳು ಬರೋ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಸಾಧ್ಯವಾದ್ರೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಅನ್ನೋ ಕಡೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು ಅಂತ ತಜ್ಞರು ಹೇಳ್ತಾ ಇದಾರೆ.

ಗೂಟದ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಇದು ಹೊಸದಲ್ಲ; ಇದು ಅಂದರೆ ಯಾವುದು? ಮೊದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೋರನ್ನೇ ಅಪರಿಚಿತರೆಂಬಂತೆ ನೋಡೋದು, ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತ ಮಠದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ಮನೆತನದವರೇ ತನ್ನನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರು ಮಠದ ಶಿಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು, ತನ್ನ ಚೇಲಾಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಕಾನೂನಿನ ತೊಡಕಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನೇ ಅಲ್ಲವೆನ್ನೋದು, ನಾಲಿಗೆ ಸೀಳಿದರೆ ಮೂರಕ್ಷರ ಇರದ ನಾಲಾಯ್ಕು ಚೇಲಾಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಮಠಗಳವರನ್ನೆಲ್ಲ ಅತಿ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಟೀಕಿಸೋದು, ಬೇಡವೆನಿಸಿದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನೂ ಅದೇರೀತಿ ಟೀಕಿಸಿ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡಾಗ ಏನೂ ನಡೆದೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸುಮ್ಮನಿರೋದು, ಇಂತದ್ದೆಲ್ಲ ಗೂಟದ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತೀರಿ?

“ಧರ್ಮ ಎಂದರೇನು?”

“ಧರ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ಧರ್ಮ”[ಅಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ ಅಪ್ಪ ಅಂತ ಅತಿಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಹೇಳುತ್ತಲ್ಲ ಹಾಗೆ]
“ಸನ್ಯಾಸ ಅಂದ್ರೆ ಏನು?”

“ಸನ್ಯಾಸ ಅಂದ್ರೆ ಸನ್ಯಾಸ. ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಮಹಾ. ನಿಮ್ದೆಲ್ಲ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆ, ನಮ್ದು ಕಾವಿ ಬಟ್ಟೆ ಅಷ್ಟೇ”

“ಸನ್ಯಾಸ ಧರ್ಮ ಅಂದ್ರೇನು?”

“ಈರುಳ್ಳಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಪಕೋಡ ಮಾಡಿಸಿ ತಿಂದು ಹೊರಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದಿರೋದು. ಸುಂದರಿಯರನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎತ್ತಿ ಮಂಚದಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿ ’ಏಕಾಂತ’ ನಡೆಸೋದು. ಕನ್ಯಾಸಂಸ್ಕಾರದ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯರ ಕನ್ಯಾಪೊರೆ ಹರಿದು ಸಂಭೋಗಿಸಿ, ಬೇಕಾದವನಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ, ’ಏಕಾಂತ’ ಸೇವೆಗೆ ಕಾಯಂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು, ಮುಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸೋದು. ಸಮಾಜೋದ್ಧಾರದ ಯೋಜನೆಗಳ ಮೀಟಿಂಗು ಅಂತ ಬೋಳೆಭಕ್ತರ ಮಡದಿಯರ ಜೊತೆ ’ಏಕಾಂತ’ದಲ್ಲಿ ಮೇಟಿಂಗ್ ನಡೆಸೋದು”

“ಸಾಧನಾ ಪಂಚಕ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿಲ್ಲವೇ?”

“ಅವರು ಬರೆದ ಸಾಧನಾಪಂಚಕ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅದು. ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಸಾಧನಾ ಪಂಚಕ ಅಂದ್ರೆ ಬೇರೆ. ಮದ್ಯ, ಮಾಂಸ, ಮಾನಿನಿಯರ ಸಹವಾಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ನಡೆಸೋದು ಮೊದಲನೇ ಸಾಧನೆ. ಕಾವಿಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ರ್‍ಔಡಿಸಂ ನಡೆಸೋದು ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸಾಧಿಸೋದು ಎರ್‍ಅಡನೇ ಸಾಧನೆ. ಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಬಂದ ಮಠದ ಸ್ಥಿರ-ಚರಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಹೆಸರುಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಮೂರನೇ ಸಾಧನೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡುತ್ತ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದು ನಾಲ್ಕನೇ ಸಾಧನೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ/ಸಹಾಯಕ್ಕೆ/ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಒದ್ದು ಬಿಸಾಕಿ ಬೇರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಅವಕಾಶ-ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡೋದು ಐದನೇ ಸಾಧನೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಉನ್ನತ ವಿಚಾರಗಳು ನಿಮ್ಗೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ. ತುರ್ಯಾವಸ್ಥೆಗೆ ಹೋದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗುವಂತದು”

“ವಾಗರ್ಥಾಮಿವ ಸಂಪ್ರಕ್ತೌ ವಾಗರ್ಥಃ ಪ್ರತಿಪತ್ತಯೇ….ಸ್ವಾಮಿಗಳೆ ಇದು ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು ತಮ್ಮ ಕುಲಪತಿ ಬಾವಯ್ಯನೇ? ಇದರ ವ್ಯಖ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ?”

“ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಉತ್ತರ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ನಮಗೀಗ ಸಮಯದ ಅಭಾವ ಇದೆ, ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೇಲಿ ನಿಮ್ಗೆ ಉತ್ತರಿಸ್ತೇವೆ” 😀😂😄😬😆

Thumari Ramachandra
29/04/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1949587068660854/

ಕಾಳಿಂಗದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಿಷ; ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್‍ನ ಮೈ ಮನವೆಲ್ಲವೂ ವಿಷ

ಕಾಳಿಂಗದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಿಷ; ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್‍ನ ಮೈ ಮನವೆಲ್ಲವೂ ವಿಷ

ಆರಂಭ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದೋಷಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಮಿತ್ರರು ವೈದಿಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಆಗಾಗ ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಉತ್ತರ ಒಂದೆ-ನಿಮಗೆ ಅಂತಹ ಆಚರಣೆಗಳ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ; ಹುದುಗಿರುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಮತ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಎಂದೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ದೋಷ-ಸಾಮಾನು ಸಾಮಿಯನ್ನು ಯಾರೋ ಕೆಲವರು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಾಯಭಾರಿಯೆಂಬಂತೆ, ಹಲವು ಸಾಧನೆಗಳ ವೀರ ಎಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಕಾಲತ್ತು ಹಾಕಿದ್ದು ನೋಡಿದೆ. ಅವರು ವೀರ್ಯಪ್ಪನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕಂತೆ. ಸೀದಾ ಏಕಾಂತ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದೆ ಒಳ್ಳೇದು ಅನ್ನೋದು ಕವಳದ ಗೋಪಣ್ಣನ ಉಚಿತ ಸಲಹೆ!

ಪರಾಕು ಹಾಕೋ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡಮಟ್ಟದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎನ್ನುವುದೊಂದು ಇರಬೇಕು. ಹಾಡುಹಗಲೇ ಹೇಳೋದೊಂದು ಮಾಡೋದೊಂದು ಮಾಡಿದರೆ ಜನ ನಗದೆ ಇರ್ತಾರಾ? ತೊನೆಯಪ್ಪ ಸಾಮ್ಗಳು ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಪವಾದ. ಅವರಿಗೆ ಅವರೇ ಹೇಳಿದ್ದು ತಾಗೋದೇ ಇಲ್ಲ! ಅಥವಾ ಮುಂದಿನ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಟೆನ್ಶನ್ ತಗಂಡು, ವೇದಿಕೆ ಖಾಲಿ ಬಿಡಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದೀನಿ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗದೆ, ಯಾವುದೋ ಸೀನನ್ನು ಓಡಿಸ್ತಾ ಇರಬೋದು. ಅವರ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸಾಮ್ಗಳ ದ್ವಂದ್ವ ಹೇಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಅರ್ಥ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ನಡೆದದ್ದಿಷ್ಟೆ-ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಕೃಪಾಪೋಷಿತ ಸ್ತ್ರೀಡಮಾರ್ ಬಸ್ಸಣ್ಣನಿಂದ ’ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಪ್ರಸಾದ ತಯಾರಕ ಮಹಾಮಂಡಳ ನಿಗಮ ಅನಿಯಮಿತ’ದ ಘನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿರುವ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಂಪಾಲಾದ್ಯನೇಕ ಬಿರುದಾಂಕಿತ, ಹಾವಾಡಿಗ ಜಗದ್ಗುರು ಸ್ರೀ ಸ್ರೀ ಸ್ರೀ ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯರ ಮಹಾಮೆರವಣಿಗೆ. ಅಲೆಲೆಲೆಲೆ ಆ ಮೆರವಣಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅದ್ಧೂರಿ ಗೊತ್ತೆ? ಹೇ…. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿರ್ತದೆ ಬಿಡಿ. ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡ ಕಲಾವಿದರ ತಂಡಗಳೆಷ್ಟು?[ಜನ ಸೇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಇನ್ಮುಂದೆಲ್ಲ ಹಾಗೆ, ಜನ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಾಗ್ಬುಟ್ಟದೆ ಇಂವ ಅಂತವ್ನೇಯ ಅಂತ], ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟ ಭಕ್ಷೀಸೆಷ್ಟು? ಆ ಕಾಸನ್ನು ಅದ್ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಯೋಜನೆ ಇದ್ಯಂತಲ್ಲ? ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ!

ಏನ್ಮಾತಾಡ್ತೀರಿ ತುಮರಿ? ನಿಮಗೆ ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಾಗದಿಲ್ವ? ಸಾಮ್ಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ಬೋಳೆತ್ತಿನ ಗಾಡಿಮೇಲೆ ಮಾಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನಾ? ಅಥವಾ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿ ಮಾಡೋದು ಸಾಧ್ಯನಾ? ಸುತ್ತ ಮಠದ ವಂದಿಮಾಗಧರ ವಾಹನಗಳು ಇರಬೇಕು. ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಐಶಾರಾಮಿ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದು ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಅಲಂಕೃತ ಮುಖ್ಯವಾಹನವನ್ನೇರಬೇಕು. ಹಿಂದೆ ಬಿಲ್ಡಪ್ ಕೊಡಲು ಒಂದಷ್ಟು ವಾಹನಗಳು ಜೊತೆಯಾಗಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಸಲಾಮು ಹೊಡೆಯುವವರ ತಂಡಗಳು, ತಟ್ಟೀರಾಯ, ಛದ್ಮವೇಷಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಬೇಕು.

ಕತೆ ಮಾಡೋಕೆ ಹೊರ‍್ಟಿದಾನೆ ತೊನೆಯಪ್ಪ. ಮತ್ತೆ ಪೀಠ, ಮತ್ತೆ ಅಲಂಕಾರ, ಮತ್ತೆ ನಾನಾ ರಂಗದ ಕಲಾವಿದರು, ಮತ್ತೆ ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳೋದು. ಮತ್ತೆ ಏಕಾಂತ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಂತಾನ ಭಾಗ್ಯ! ಸಂತಾನ ಭಾಗ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಸಾರ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಡೀಲಿಂಗ್! ಬಾಳ ಗ್ರೇಟ್ ನಮ್ ಸಾಮ್ಗಳು ಆಂ…….ಹಾಂ ಹಾಂ.

ಅಲ್ಲರಿ, ಕತೆಗೆ ಇನ್ವೆಷ್ಟ್ ಮಾಡೋವಷ್ಟು ಹಣಾನ ಅವನ ಯೋಜನೆಗೇ ಅವನು ಹಾಕಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ? ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಅದು ಇನ್ವೆಸ್ಟ್‍ಮೆಂಟ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್! ರಾಜಾಕಾರಣಿಗಳು ರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಗಟ್ಟಿಯಾಗೋವರೆಗೆ ಕಂಡವರಿಗೆಲ್ಲ ಸಲಾಮು ಹಾಕ್ತಾರೆ; ತಾವು ನಿಗದಿಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಹೊರಗಿನವರು ಕಂಡರೂ ಮಸ್ಕಾ ಹೊಡೀತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಅವರ ಹೆಸರೆ ಕೇಳಬೇಕು.

ಚುನಾವಣೇಲಿ ಗೆದ್ದು ಒಂದು ಟರ್ಮ್ ಅವಕಾಶ ಸಿಗಲಿ; ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಖರ್ಚಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮನೆ,ಮಠ,ಸುತ್ತಲ ಚೇಲಾಗಳು, ಬಳಗ, ಬಿಲ್ಡಪ್ಪಿನ ಬರೋರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸೇರಿ ಒಂದಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಮಾಡ್ಕೋತಾರೆ! ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಿರ್ಮೂಲನಾ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವನ್ನು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಬೆಳಗಿ ಉದ್ಘಾಟಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಯೆ ವೇದಿಕೆಯಿಳಿದು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ನಡೀತಿರುವ ರಸ್ತೆಕಾಮಗಾರಿ ನೋಡಲು ಹೋಗಿ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಜೊತೆಗೆ ತಗಾದೆ ತೆಗೆದು ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಇಸ್ಗೊಂಡು ಬರ್ತಾನೆ!

ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳದ್ದೂ ಅದೇ ಕತೆ. ಕತೆ, ಯಾತ್ರೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದಲೋ ಸಮಾಜದಿಂದಲೋ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣವನ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡೋದು. ಫಲಾನುಭವಿ ಚೇಲಾಗಳನ್ನು ಮುಂದೆಬಿಟ್ಟು, ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು ಸಮಾಜಮುಖಿ, ಮಹಾಸಾಧಕರು’ಅಂತ ಪ್ರಚಾರಮಾಡಿಸೋದು. ತಾನು ಇನ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದಲೂ ಲಾಭ ಪಡೆಯದೆ ಎದ್ದವನೆ ಅಲ್ಲ ಈ ಕಳ್ಳ ಸನ್ಯಾಸಿ; ಇದರಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ್ದೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ!

ಬುದ್ಧಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಬುದ್ಧುಗಳು ಕೋಲೆ ಬಸವನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಸಹ ಪ್ರತಿದಿನ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಪೂಜೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳನ್ನೆ ಲೋಕಲ್ ಚಾನೆಲ್ ಗಳು ಗುತ್ತಿಗೆಯಾಧಾರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇರ್ತವೆ. ಅತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಮಾಸ್ವಾಮಿಗಳು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಹಾರುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. 🙂 🙂 ಅದು ಶಿವರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ಸರಿ ನವರಾತ್ರಿಯಾದರೂ ಸರಿ; ಅನಾರೋಗ್ಯದವರಾದರೂ ಸರಿ ಮುಟ್ಟಾದ ಮಹಿಳೆಯರಾದರೂ ಸರಿ ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು.

ಮೂರ್ಖರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಎಂಬುದೊಂದಿದೆಯಲ್ಲ ಅದೀಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪಾಲಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಾಗಿದೆ! ಇನ್ನೊಂದು ಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಗಳಿಗೆ ನೂರಾರು ಹೊಸ ಐಡಿಯಾ ಕೊಡುವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೂ ಹೌದು. ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆಯರು, ಅತ್ತಿಗೆ-ನಾದಿನಿಯರ ನಡುವೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಭೂತಾಕಾರ ತಳೆಯುವಂತೆ ಪ್ರಚೋದಿಸುವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೂ ಆಗಿದೆ! ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೊಸೆಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಗಳೆಂಬಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಗಂಡನ ಅಕ್ಕತಂಗೀರು ತವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬಂದುಹೋಗೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ!

ಸಲಿಂಗಕಾಮ, ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ, ಹದಿಹರಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಏಡ್ಸ್ ,ಪತಿಯ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ. ಒಂದಾದ ನಂತರ ಒಂದು ರಿಯಾಲಿಟಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ನಡುವೆ ಪೈಪೋಟಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬುದ್ಧಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಜನ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೋಲೆ ಬಸವನಂತೆ ನೋಡ್ತಾರೆ. ತೊನೆಯಪ್ಪನೋರು ತೊನೆದಾಡುತ್ತ ಪೂಜೆಮಾಡೋದನ್ನು “ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಗಳು” “ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥಾನ” ಅಂತ ಎರಡೂ ಕಿವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೂಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುವ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರಿಗೆಲ್ಲ ಹದವಾಗಿ ಬೋಳೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ರಶೀದಿ ನೀಡದೆಯೆ ಮಠಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತುವಳಿ ನಡೆಸುವ ಜನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ.

ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ವಿಜ್ಞಾನದ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಂಬೋ ಜನ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳ ವೀರ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೌದೆಂದು ಪಾಸಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೀತಾರೆ! “ಆ ವರದಿಯನ್ನು ಬೆಲ್ಲಹಾಕಿ ನೆಕ್ಕಿ” ಎಂದು ಬೈತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರಾಂಜಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುವೆಂಬ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೆಟ್ಟವನೆಂದು ಒಪ್ಪುವ ಚಿತ್ರಗಳೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ! “ಗುರುಶಾಪ” ಮತ್ತು “ವಂಶ ನಿರ್ವಂಶ” ಎಂಬೆರಡು ಶಬ್ದಗಳು ಹಗಲಿರುಳುಗಳಲ್ಲೂ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಲಗ್ಗೆಯಿಡುತ್ತ ಕಚ್ಚೆಹರುಕನನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಮನೋದೈಹಿಕ ಕಸುವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಸಿದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಈಗಲೂ “ಭಯಂಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿದೆ ಅಂತ ನೀನೆ ಹೇಳಿದೀಯಲ್ಲ, ಯಾಕೆ ಆಡಂಬರ ಮಾಡ್ತೀಯ? ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಾಟೋದಿಲ್ವ?” ಎಂದು ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸಿನಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ! ಮರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಸರಪಳಿ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿಗಿದು ಛಡಿಯೇಟು ನೀಡಿದಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ ಬಲಾಢ್ಯ ಆನೆಯು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗುವ ಜಂಘಾಬಲವನ್ನೆ ಅಡಗಿಸುವುದಂತೆ. ಅದೇರೀತಿ, ಶಾಪ, ಬಹಿಷ್ಕಾರ, ನಿರ್ವಂಶ ಎಂಬ ಅಂಕುಶಗಳು ಸಮಾಜದ ಹಲವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಕ್ಟಿವ್ ಆಗಿವೆ. ಅರ್ಚಕ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವ ವಿಗ್ರಹದಲ್ಲೂ ಶಕ್ತಿಯಿರೋದಿಲ್ಲ; ಗುರು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಪೀಠದಲ್ಲೂ ಶಕ್ತಿ ಉಳಿಯೋದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ಕಾಲವಿತ್ತಂತೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸತ್ಯವಾದಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರಂತೆ. ಒಬ್ಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ತನ್ನ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾರಿದ್ದನಂತೆ. ಭೂಮಿ ಕೊಂಡವನು ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಉಳುವಾಗ ಆ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ತುಂಬಿದ ಕೊಡ ಸಿಕ್ಕಿತಂತೆ. ಆತನು ಕೂಡಲೇ ಇದು ತಾನು ಕೊಂಡ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ತನಗೆ ಭೂಮಿ ಕೊಟ್ಟವನಿಗೇ ಇದು ಸೇರಬೇಕೆಂದು ಆ ಕೊಡವನ್ನು ಕೊಂಡು ಹೋಗೆ ಆತನಿಗೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದರೂ ಭೂಮಿ ಮಾರಿದವನು “ಇಲ್ಲ ಅದು ತನಗೆ ಬೇಡ,ಅದು ನಿನಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ನಿನ್ನ ಭಾಗ್ಯದಿಂದಲ್ಲವೇ ನೀನು ಉಳುವಾಗ ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು”ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲವಂತೆ.

ಯಾರು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನವಾಗದೆ ಕಡೆಗೆ ರಾಜನಲ್ಲಿಗೆ ದೂರು ಹೋಯಿತು. ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ, ರಾಜ ಊರಿನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಆ ಕೊಡವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ರಾಜನಾದರೂ ತನ್ನ ಖಜಾನೆಗೆ ಆ ಕೊಡವನ್ನು ತುಂಬಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಜನ ಕೊಟ್ಟ ತೆರಿಗೆಯೇ ಸಾಕು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ನ್ಯಾಯ ತೀರ್ಮಾನವಾಯಿತು.

ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಇಂತಹ ಸತ್ಯವಾದಿಗಳು ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಚಿನ್ನದ ಕೊಡ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೆ! ಈ ಕತೆ ಇಂದೇನಾದರೂ ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಪಂಚಾಯತಿಗೆ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು ಬಿಜಯಂಗೈಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಚಿನ್ನದ ಕೊಡವನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡೋದೇ ಸರಿಯೆನ್ನುತ್ತ ತನ್ನ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹಲವು ಏಕಾಂತ ಸಖಿಯರನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಯ್ತು ಎಂದು ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದರು!

ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗುರು ದ್ರೋಣರನ್ನೂ ಸಹ ವ್ಯಾಸರು ದೂಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಅವರನ್ನು ಪಾಪಿಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕೃಪಾಚಾರ್ಯರ ಕತೆಯೂ ಅಷ್ಟೆ. ಕೃಪ-ದ್ರೋಣರೇನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರು? ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ವಸ್ತ್ರಾಪಹರಣ ನಡೆಯುತ್ತಿರೋವಾಗ ಅಸಹಾಯರಾದ ಪಾಂಡವರಂತೆ ಕೃಪ-ದ್ರೋಣರೂ ಅದು ತಪ್ಪೆಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಹಂಗಿನರಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಪರರಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪನ್ನೂ ತಪ್ಪೆಂದು ಎತ್ತಿಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಹೇಗೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

“ಗುರುಗಳು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೀನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ? ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೆ ಹಾಗೇಕೆ ಹೇಳ್ತೀಯ?” ಎಂದು ವಿತಂಡವಾದಮಾಡ್ತಾರೆ. ಹಲವು ಸಾಕ್ಷಿ, ಪುರಾವೆಗಳು ಈ ಸನ್ಯಾಸಿ ಕಳ್ಳನೆಂದು ಎತ್ತಿ ಸಾರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಒಪ್ಪದ ಬುದ್ಧುಗಳಿದ್ದಾವೆ.

ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಸಂಸ್ಥಾನಿಕನಾದರೆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿ ರಾಜನಂತೆ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂಬುದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾವಿಧಾರಿಗಳಾದವರ ಯೋಚನೆ. ಎಂತೆಂತ ಜನರೆಲ್ಲ ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟರು ನೋಡಿ, ಅಣಲೆಕಾಯಿ ಔಷಧ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಜಗದ್ಗುರುಗಳಾಗಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಇತಿಹಾಸ ಹಾಗಿತ್ತು ಪುರಾಣ ಹೀಗಿತ್ತು ಅಂತ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಜನರ ಕಿವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೂವಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಸಂಸಾರವಿದೆಯೆಂದು ಜನರಿಗೆ ತೋರಿಸದೆ, ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಆ ವಿಷಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ಮೂಲಕ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಹಲವರಮೇಲೆ ಇನ್‍ಫ್ಲೂಎನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಮರಿಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಬೊಕ್ಕಸ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ನಿತ್ಯ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ, ಹದಗೊಂಡ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ಸುಂದರಿಯರೊಡನೆ ಏಕಾಂತ, ಬಯಸಿದಾಗ ಸುಖನಿದ್ರೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಬ್ಬರದ ಪ್ರಚಾರ, ತಮ್ಮದೆ ಬ್ರಾಂಡ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಮಾಡೋದು ಎಲ್ಲವೂ ನಡೀತಿದೆ! ಚುನಾವಣೇಲಿ ಯಾರೆ ಗೆದ್ರೂ ಇವರೇ ಗೆದ್ದಂಗೆ, ಇಂತವರ ಖುರ್ಚಿ ಅಲುಗಾಡೋದೇ ಇಲ್ಲ.

ಪೆದ್ದಜನ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು, ಅಡ್ಡಬಿದ್ದು ಕೈಮುಗಿದು ಪರಾಕು ಹಾಕುತ್ತ ಆಶೀರ್ವಾದ ಬೇಡುತ್ತಾರೆ. ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಬಳಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಹಲವು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಈಗಾಗಲೆ ಒಬ್ಬನಂತೂ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ’ಸನ್ಯಾಸಿ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ, ಯೋಗಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲವೇ? ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವವಾದರೆ ರಾಜನಲ್ಲಿ ದೂರಬಹುದಿತ್ತು; ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛಿಸಿದಂತೆ ಬದುಕಲು ತಮಗೆ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ಅಂತವರೆಲ್ಲ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರವರ ಬದುಕು ಅವರವರ ಇಚ್ಛೆಯೇನೋ ಸರಿ ಆದರೆ ಅದೇವೇಳೆಗೆ ಇತರರು ಅಂತಹ ನಯವಂಚಕರಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಬಾರದಲ್ಲ? ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮುಂದೆ ಹೊಸ ಕಾನೂನನ್ನೇ ತರಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಬರಬಹುದು!

ಕಾಳಿಂಗಸರ್ಪವನ್ನು ಜನ ವಿಷಕಾರಿಯೆಂದು ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಕಾಳಿಂಗಕ್ಕೆ ಅದರ ಹಲ್ಲಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಿಷದಹನಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ತೊನೆಯಪ್ಪನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ; ಅವನ ಮೈಮನಗಳ ಕಣಕಣವೂ ವಿಷಮಯವೇ. ಕಾಣಿಕೆ ತೆತ್ತು ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಕಿ ಬೇಡುವ ಬೋಳೆಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ಭಕ್ತನಾದರೆ ವಿಷ ಹೊರಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು, ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಬಗರ್ ಹುಕುಂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಗೆದು ಮುಕ್ಕಲು ಸಮ್ಮತಿಸುವವರಿಗೆ, ಕಳ್ಳ-ಕುಳ್ಳ ನಡೆಸುವ ಅನೈತಿಕತೆ, ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ದುರಾಚಾರ, ಧರ್ಮ ದ್ರೋಹ, ಸಮಾಜ ದ್ರೋಹ, ಕಾವಿಗೆ ಅಗೌರವದಂತ ಘನಂದಾರಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಶಾಲು ಹೊದೆಸಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಉಳಿದವರಿಗೆ ತೊನೆಯಪ್ಪ ಕಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ತೊನೆಯಪ್ಪ ಕಚ್ಚಿದರೆ ಅವನ ವಿಷ ಜೀವವನ್ನೆ ತೆಗೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಜೀವಭಯ ಹಲವರಲ್ಲಿದೆ.

ಸಮಾಜದ ಹಣವನ್ನೆ ನುಂಗಿ, ಸಂಪತ್ತು, ಅಧಿಕಾರ, ಅಹಂಕಾರಗಳಿಂದ ಸಮಾಜ ಬಾಂಧವರನ್ನೆ ಬೆದರಿಸಿ ಅಧರ್ಮವನ್ನೆ ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳುವ ಅರ್ಜುನ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕುವ ಕಾಲ ಬರುವ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಅಂತೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಾಗಿಂದ ಮತ್ತೆ ವಾಮಾಚಾರಗಳು ಚುರುಕುಗೊಂಡಿರಬಹುದು. ಏನೇ ವಾಮಾಚಾರ ನಡೆಸಿದರೂ ಅಂತ್ಯವೊಂದು ಇರಲೇಬೇಕಲ್ಲ. ಪೂರ್ವದ ಪುಣ್ಯ ಇರುವವರೆಗೆ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಹೋರಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಪುಣ್ಯದ ಬ್ಯಾಟರಿ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಆದಮೇಲೆ ಯಾವ ವಾಮಾಚಾರಿಗಳೂ ಮೂಸೋದಿಲ್ಲ.

ಈಗಾಗಲೆ ಅದರ ಕುರುಹು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಮಾಸ್ವಾಮ್ಗಳು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತ ಹೋದರೂ, ಈ ಛತ್ರಿ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಧರ್ಮಮಯ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲೂ ಪೂರ್ಣಕುಂಭ, ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಬಂದಿಲ್ಲ! ಅಲ್ಲಿರೋ ಜನ ಈ ಕಳ್ಳ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ! ಹಾಗಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಆ ದೇವರು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲೆ ಇಲ್ಲ!

Thumari Ramachandra
23/04/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1946510888968472/

ಸಾಮಾನು ಸ್ವಾಮಿಯ ಚೇಲಾಗಳು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸೋದು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ

ಸಾಮಾನು ಸ್ವಾಮಿಯ ಚೇಲಾಗಳು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸೋದು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ
[ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಕಳ್ಳ ಹೆಗಲೊರೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರು ಜವಾಬ್ದಾರರು?]

’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವಂತೆಯೇ ಒಮ್ಮೆ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತೊಡಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸನ್ನಿದೇವಿಯ ದರ್ಶನವಾಯಿತು. ದೇವಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ’ಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಕಣ್ಣು ಬಿರಿದುಹೋಗುವಷ್ಟು ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡರು! ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಓಲಾಡುತ್ತ ಕ್ಯಾಟ್ ವಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸನ್ನಿದೇವಿ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಮೈ ಕುಲುಕಿಸಿದಾಗ ’ಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ತಮ್ಮರಿವಿಗಿಲ್ಲದಂತೆಯೆ ಬುಲ್ ಪೀನದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯವೃಷ್ಟಿ ನಡೆಸಿದರು.

ಸನ್ನಿದೇವಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು! ’ಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಸನ್ನಿದೇವಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನವಿದೆಯೆಂದು ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೆ ಮಾವಂದಿರು ನೋಟೀಸು ಹಿಡಿದು ಬಂಧಿಸಲು ಬಂದ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳು ಮನದ ಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋದವು; ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗಿ ಬುಲ್ ಪೀನದಲ್ಲಿ ಹನಿಹನಿ ಮೂತ್ರವೂ ಅಸರಿ, ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವತು ತಪೋಭಂಗವಾಗಿ ಕಕ್ಕಾವಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಚಕ್ಕನೆದ್ದು ಸುತ್ತಾಡತೊಡಗಿದರು.

’ಸ್ವಾಮಿಗಳ’ ಘನ ಲೀಲಾವಿನೋದವನ್ನು ಅರಿತ ಗಿಂಡಿಯೊಬ್ಬ “ಗುರುಗಳೇ, ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಆತಂಕಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದೀರಿ? ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಂದರೆ ನಾವು ಅಷ್ಟುದೂರದಿಂದಲೆ ಪರಾಂಬರಿಸಿ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಲಾಗದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ” ಎಂದ. ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಆಗ ತಾನು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕುಳಿತದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು ಮತ್ತು ಆ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳೆಲ್ಲ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಎಂಬುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು.

ಗಿಂಡಿಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡರೂ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಆತಂಕದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಲೋಚನೆಗಳು ಒಂದೆರಡೆ? ಒಂದರಮೇಲೊಂದು ಪ್ರವಾಹೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಸಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೊಂದು ಪ್ರಕರಣವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತನ್ನ ಪಂಚದಶವರ್ಷಗಳ ಕಾಮೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಯಾವ ಭಂಗವೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಇಡೀ ಸಮಾಜ ತನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತ, ಭೋ ಪರಾಕು ಹಾಕುತ್ತ ತನು-ಮನ-ಧನಗಳಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನೂ ಮತ್ತು ಕುಳ್ಳ ಬಾವಯ್ಯ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ನಡೆಸುತ್ತ ಹಾಯಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು.

’ನಾಯಿ ಹಸಿದಿತ್ತು-ಅನ್ನ ಹಳಸಿತ್ತು’ ಅನ್ನೋದು ಕನ್ನಡದ ಹಳೆ ಗಾದೆ. ಹಸಿದ ನಾಯಿಗೆ ಹಳಸಿದ ಅನ್ನವಾದರೂ ಹೊಸ ಅನ್ನವೇ! ದಶಕಗಳಿಂದ ಕಾಶಿಮಾಣಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸತತವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ ತನ್ನ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಶಮನಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕ ಮಠದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ದನಗಳ ಗುಂಪಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೊಂದಿಗೆ ಏನನ್ನೋ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದಳು.

ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಮರುಳಾಗುವ ಕಾಳಿದಾಸನ ಶಕುಂತಲೆಯಂತೆ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲ ಸಖಿಯರು ಮತ್ತು ತಾನು ಶಕುಂತಲೆ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಸುವಿಗೆ ಹೋರಿ ಹಾರುತ್ತಿರುವೆಡೆಯಿಂದ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನಾಚಿ ನೀರಾಗಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಭಾವೀ ಶಕುಂತಲೆಯೆಡೆಗೆ ಬಿಜಯಂಗೈದ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕನನ್ನು ಅಪಾದಮಸ್ತಕ ಭೋಗಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಹಲ್ಲುಕಿಸಿದರು. ಅವಳ ಕೊರಳಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಗಾರದ ಸರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದರು. ’ಸ್ವಾಮಿಗಳ’ ಕಣ್ಣ ಕರೆಯನ್ನು ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕ ಗಮನಿಸದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲೆ ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕನ ಜೊತೆಗೆ ಏಕಾಂತ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

ಕೆಲವು ಹೆಂಗಸರಲ್ಲೂ ಕಾಮದ ತೆವಲು ಜೋರಾಗಿಯೆ ಇರುತ್ತದೇನೋ. ಅಂಥವರಿಗೆ ಹೆಸರಿಗೊಬ್ಬ ಗಂಡ ಇರಬೇಕಷ್ಟೆ; ಅವನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. “ಯಾಕೆ ಗಂಡಸರಂತೆ ನಡುರಾತ್ರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ, ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳುವ ಗಂಡಸುತನ ಅವನಲ್ಲಿರೋದಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿ ಆಡಿದ್ದೆ ಆಟ; ಏಕ ಪತಿವ್ರತಸ್ಥೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳದ ಸತಿಮಣಿಗಳು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಬಹುಪತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಕಾಮದ ತೆವಲನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೆ. ಕಾಶಿಮಾಣಿಯ ಜೊತೆಗೆ ನಂಟಿದ್ದದ್ದು ಬಹಿರಂಗಗೊಂಡ ಅಂತರಂಗ; ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ ಅದೆಷ್ಟು ಕಾಶಿಮಾಣಿಗಳಿದ್ದಾರೊ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?

ಆಗಲೆ ಖ್ಯಾತನಾಮರೆಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳ’ ಸಹವಾಸ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ದುರಾಲೋಚನೆ ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕನಲ್ಲಿತ್ತೊ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕನೊಂದಿಗೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮೇಟಿಂಗ್ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಯಥಾಪ್ರಕಾರ “ನೀನು ದಿವ್ಯಳು, ಭವ್ಯಳು, ನಿನ್ನಿಂದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸೇವೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದ್ದಾನೆ ದೇವರು, ಈ ಅವಕಾಶ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಪಡೆಯೋದಕ್ಕೆ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳ ಪುಣ್ಯ ಬೇಕು” ಎಂಬ ಪೀಠಿಕೆಯಿಂದ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಕಾಮೋತ್ಸವ ಒಂದೂವರೆ ದಶಕಗಳವರೆಗೂ ನಡೆಯಿತು.

ಅದೊಂದು ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ತಾವೇನಾದರೂ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವಂತಿದ್ದರೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ’ ಹಲವು ಸಲ ಬಂದಿದ್ದಿದೆ. ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವಂತಹ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ’ಮಾವನಮನೆಗೆ’ ಹೋಗಲೇಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನೆನಪಾದಾಗ ಕೆಲವು ಸಮಯ ’ಮಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಕರೆಂಟ್ ಹೊಡೆದ ಕಾಗೆಯ ರೀತಿ ಆಡುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದೂವರೆ ದಶಕದ ಸತತ ಏರಿಳಿತ ಹಾರಾಟಗಳ ಫಲವಾಗಿ, ತಾನೇ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿಯೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾದಕ್ಕಿ ತಿಮ್ಮಕ್ಕನಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂಟುಕೊಂಡಿತು. ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಏಳಲಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂತ ನಡೆಸೋದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ’ಮಾಸ್ವಾಮಿಗಳೆ’ ಮುಂದಾಗಿ ಊರಕಡೆಗೆ ಜಮೀನು ಕೊಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಮಾಸ್ವಾಮಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಕಳೆದ ಚತುರ್ಮೋಸದ ಆರಂಭದ ದಿನ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಲೈಂಗಿಕ ಕಾಯಿಲೆ ಯಾರಿಂದ ಎಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಅದು ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯ. ಮನುಷ್ಯನ ಶರೀರ ಬೇರೆ ಆತ್ಮ ಬೇರೆ. ಪಂಚಭೂತಮಯವಾದ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೊ ಮಿಲಿಯನ್ ಜೀವಕೋಶಗಳಿರುತ್ತವೆ; ಅವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜೀವವಿರುತ್ತದೆ! ಚರ್ಮದ ಹೊರಕೋಶಗಳು ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಇಡೀ ಶರೀರದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಲವು ವಿಧದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಎಂಬ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು.

ಬೆವರು ಹರಿದಾಗ ಬೇಡದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳಿಂದ ವಾಸನೆ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶರೀರದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ದುರ್ವರ್ತನೆಯಿಂದಲೆ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಮೊದಲು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನ ಶರೀರವೂ ಸಹ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ರೋಗಮುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಗೂಢನಾಗಿ, ಒಳಗೊಳಗೇ ಗೋಪ್ಯವಾಗಿ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಕಂಡವರಮೇಲೆ ದ್ವೇಷಾಸೂಯೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಅನುಭವಿಸುವ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಮುನಿಜನಯೋಗಿಗಳು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿದ್ದಾರೆ-ಅಧಿದೈವಿಕ, ಅಧಿಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳೆಂದು ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೆಸರು. ಜಲಪ್ರಳಯ, ಭೂಕಂಪ, ಅತಿವೃಷ್ಟಿ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿ, ಸುನಾಮಿ, ಚಂಡಮಾರುತ, ಭೂಕುಸಿತ ಇಂತವೆಲ್ಲ ಅಧಿದೈವಿಕ ತೊಂದರೆಗಳಂತೆ. ಹಾವು, ಚೇಳು, ಸೊಳ್ಳೆ, ತಿಗಣೆ, ನಾಯಿ, ಹಿಂಸ್ರಪಶುಗಳು ಕಚ್ಚೋದು ಕಡಿಯೋದು ಅಧಿಭೌತಿಕವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಂದಿನಿಂದ ಮೂಕ, ಕಿವುಡ, ಕುರುಡ, ಅಂಗಹೀನ ಇತ್ಯಾದಿ ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಬಳಲೋದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳಂತೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಮೂಲಭೂತ ಕಾಯಿಲೆಗಳಾದವು.

ಹಾಲಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಇಚ್ಛಾಪ್ರಾರಬ್ಧಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಮಾಡುವ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಆಗಾಗಲೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವವಂತೆ. ಸಂಚಿತ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಜನ್ಮತಳೆಯುವ ಮನುಷ್ಯ ಮುಂದೆ ಆ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಂತಿಂತಹ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಅದರನುಸಾರ ಕರ್ಮಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನಂತೆ. ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡ್ ಮೊದಲೇ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಅಪಘಾತ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಆಮೇಲೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. “ಮೊದಲೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ಕಾಯಿಲೆಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಔಷಧವಿತ್ತು” ಎಂದು ಸತ್ತನಂತರ ಯಾರೋ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನ್ಮರಣಗಳ ನಡುವಿನ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವ ಆಂಬುಲೆನ್ಸೆ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಯಬಂತು, ಅಧಿಕಾರ ಬಂತು, ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಜನಬಲ ಬಂತು. ಅವರಿಂದ ಹಣಬಲ ಬಂತು. ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ರೋಡೀಕೃತವಾದಾಗ ’ಸನ್ಯಾಸಿ’ಗೆ ವೈರಾಗ್ಯವೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂತು. ರಾಜಕೀಯ ನಡೆಸಲು ಅಧಿಕಾರವಿರುವ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ತಾವು ಎಂಬ ಮೇಲ್ಪರದೆಯೊಂದಿತ್ತು. ಆ ಪರದೆಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬೇಡಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದೆ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ನಾಟಕದ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಪರದೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಕತೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ [ವೇದಿಕೆಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು] ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪರದೆಯನ್ನು ಇಳಿಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವುಗಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮಠದ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯ ಸೂತ್ರಧಾರ ಕಳ್ಳಯ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಸೊಟ್ಟಮುಖದ ಬಾವ ಕುಳ್ಳಯ್ಯ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಯಾವ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಯಾವ ಪರದೆ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೆ ಅಂಬಾ ಕತೆಯನ್ನು ಈಗ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು, ಕಚ್ಚೆಕತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಅಂಬಾ ಕತೆಯೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಠವನ್ನು ಹೊಕ್ಕ ಬಾವಲಿ ಬುಲ್ ಪೀನದಲ್ಲಿ ನೇತಾಡತೊಡಗಿತು. ಮಹಿಳಾ ಸಬಲೀಕರಣದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಾಮದ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಅರ್ಥವಾದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪುವವರು, ಅರೆಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು ಮತ್ತು ಒಪ್ಪದವರೆಂಬ ಮೂರು ವರ್ಗಗಳಿದ್ದವು. ಒಪ್ಪುವವರು ಸೀದಾ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಹೋದರು, ಅರೆಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು ಯಾವುದೋ ಸುಖಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೊ ಬಿಡುವುದೊ ಎಂಬೆರಡನ್ನು ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ತೂಗುತ್ತಿದ್ದರು [ಇದರಲ್ಲಿ ಅಪವಾದವೆಂಬಂತೆ ಕಾಮದ ಒಲವಿಲ್ಲದ ಕೆಲವು ಭಕ್ತಬೋಳೆಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾವೆ]; ಮಠದಯ್ಯ ಹಠದಿಂದ ಒಳಗೆ ಕರೆದು, ಮಂಪರು ಬರುವ ಪ್ರಸಾದ ತಿನ್ನಿಸಿ ಕಬ್ಜಾಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ! ಮೂರನೆಯ ವರ್ಗದವರು ಮಾತ್ರ ’ಸ್ವಾಮಿಯ’ ಕಾಮದ ಬಾವಲಿ ತಮ್ಮ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಮಠದ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ದೂರವೇ ಉಳಿದರು.

ಶೀಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯೂ ತಾನು[ಹಾಗಿದ್ದರೂ] ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಶೀಲಗೆಟ್ಟವಳು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋದವರು ಶೀಲಗೆಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಹಬ್ಬಿದಾಗ ತಾವು ಶೀಲಗೆಟ್ಟವರಲ್ಲ ಎಂದು ಗಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಹಲವುಜನ ಶೀಲಗೆಟ್ಟವರೆ ಇದ್ದರು! ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ತಾನು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು, ಸತ್ಯವೆನ್ನಿಸೋದು ಹಾಗಲ್ಲ; ಅದು ಹುಲಿಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹೊದ್ದ ಕತ್ತೆಯಂತೆ. ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ! ಹುಲ್ಲು ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕೂಗುವಿಕೆಯಿಂದ ಅದು ಹುಲಿಯಲ್ಲ ಕತ್ತೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ!

’ಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಕಚ್ಚೆಹರುಕರು ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಶಕದ ಕಾಲ ಮಾಯಕದ ಮಾಟಗಾರನಂತೆ ಕಾಮಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅನಭಿಷಿಕ್ತ ಅರಸನಾಗಿ ಮೆರೆದ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಒಂದು ದಿನ ಆರೋಪದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡರು. ಆದರೂ, ಸುತ್ತ ಇರುವ ಸಭ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥರು, ಮಠಾಂಧ ಭಕ್ತರು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಕಚ್ಚೆಹರುಕರು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಲಿಲ್ಲ; ಮಠದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪೀಠದಮೇಲಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿತ್ತು.

ತನ್ನ ಕಚ್ಚೆಹರುಕುತನ ಬಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ’ಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಟೀಮ್ ತಯಾರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸುರಕ್ಷಾ ಟೀಮ್ ಎಂದೂ ಅದೆಂತದೋ ಸೇನೆಗಳ ಹೆಸರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಅದರ ಸದಸ್ಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಬಣ್ಣಿಸಿದರು; ಶಾಲು ಹೊದೆಸಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಣ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೆಂಡ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಭೂಮಿ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಬಂಗಾರ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ಆಮಿಷಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಂದೊಡ್ಡಿದರು. “ನೀವು ಮಠವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಮಠ ನಿಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೆಕೊಟ್ಟು ಪರೋಕ್ಷ ಮಠವೆಂದರೆ ತಾನು, ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರೆ ನೀವೆಲ್ಲ ಲಾಭ ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಮಠದ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಕೋಟಿ ಸುವರ್ಣಮಂತ್ರಾಕ್ಷತೆ ಪಡೆದವರು, ಕೋಟ್ಯಧಿಕ ಸಹಾಯ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಪಡೆದವರಿದ್ದಾರೆ. ಮಠದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ತಾವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಕಂತ್ರಿಗಳೂ ಇದ್ದಾವೆ. ಶ್ರದ್ಧಾಳುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬೋಳೆಣ್ಣೆ ಸವರಿ ಹೇಗೆ ಅವರಿಂದ ಹಣ ಪೀಕಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕರತಲಾಮಲಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ ಮನೆ, ತೋಟ ಎಲ್ಲ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನಾವು ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದಾಗ ನನಗಿನ್ನೂ ತೀರಾ ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸು. ಮನೆ ಹೇಗಿತ್ತು ನೋಡಿದ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನೊ ಇಲ್ಲವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಗಂಟುಮೂಟೆಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅಪ್ಪ ಊರೂರು ದಾಟಿ ಸಾಗಿದರಂತೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಯಿತೊ ಅವರು ಒಮ್ಮೆಯೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದರೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ನಾನೂ ಕೆಣಕಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ-ತೋಟ ಮುಳುಗದಂತೆ ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಕಿ ಒಗೆದು ರಾಂಗಾನುಗ್ರಹ ಪವಾಡ ನಡೆಸಬಲ್ಲ ’ಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಅಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಅಲೆಮಾರಿಗಳಂತೆ ಬದುಕಬೇಕಾಯಿತು. ಬಡತನದ ಬವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬೇಡಿ.

ಉಳ್ಳವರ ಮಕ್ಕಳು ಉಂಡುಟ್ಟು ಕೇಕೇ ಹಾಕುವಾಗ ನಾವು ಕೆಲವಷ್ಟು ದಿನ ಅರೆಹೊಟ್ಟೆ ಉಂಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು, ಉಪವಾಸ ಬಿದ್ದಿದ್ದೂ ಉಂಟು; ಹಾಗಂತ ನನ್ನ ತಾಯಿಯೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪರಿಹಾರವೂ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಬಂದಾಗ ನೆಂಟರ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸೇರಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾಯ ಯಾಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಮಯ ಕೃಷಿಕೂಲಿಯನ್ನು ಮಾಡಿ ದುಡಿದರು ಎಂಬುದು ನೆನಪಿದೆ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿಯೆ ನನಗೊಂದಷ್ಟು ವಿದ್ಯೆ ಕೊಡಿಸಿದರು. ಬಡತನ ಕಲಿಸಿದ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ನನ್ನನ್ನು ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಅಮೆರಿಕೆಗೆ ಕರೆತಂದಿತು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆಸ್ತಿಕತೆಯಲ್ಲೂ ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ.

ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನನಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಗಳಾದವರು ಕೆಲವರಿದ್ದಾರೆ. ಕವಳದ ಗೋಪಣ್ಣ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗ. ಘಟ್ಟದ ತಳಗಿನ ಬೀಗರನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಗುಮ್ಮಣ್ಣ ಹೆಗಡೇರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ತಿಮ್ಮಪ್ಪನವರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ ಆದರೆ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದರೆ ಹೊಸ ವೋಟರ್ಸ್ ಲಿಸ್ಟ್ ತಯಾರಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಮೂರುಜನ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಮುಖ ವರದಿಗಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆಗಾಗ ಸ್ಕೈಪ್ ಮತ್ತು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಬಿಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನೆಟ್‍ವರ್ಕ್ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಆಯಾ ದಿನದ ಗಂಟೆಗಂಟೆಗಳ ವರ್ತಮಾನ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ!

ಸುಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಸಮಾಜವನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ಹೇಗೆಲ್ಲ ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕೆ? ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಹಾಸಭೆಯಂತೆ. ಆ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರ ಘನ ಉದ್ದೇಶಗಳೆ ಬೇರೆ, ಇಂದು ಕೋಟ್ಯಾವಧಿ ಹಡೆಯುವ ಜಾಗವನ್ನು ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೆ ದಾನಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಮಹಾತ್ಮ ಬೇರೆ. ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಪೈಸೆ ಪೈಸೆ ಸೇರಿಸುತ್ತ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿ ಇಂದು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕಿಳಿದ ಟೀಮ್ ಬೇರೆ; ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಕಾಲವಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿ ತನ್ನ ಫಲಾನುಭವಿ ಬಳಗವನ್ನು ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ವೋಟಿಗೆ ಐದು ಸಾವಿರದಂತೆ ಹಂಚಿ, ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಹಳ್ಳಿಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಕರೆಸಿದ್ದ. ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಸಭೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದವರಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲವಾಯಿತು. ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಯ ಬಳಗ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಟೀಕಿಸಿತು. ನಿಂದನೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಟುವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟ ಬೈಗುಳಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತೆಂದು ಗುಮ್ಮಣ್ಣ ಹೆಗಡೇರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಭೆಯ ಅಧಿಕಾರವೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಮಠದ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಹೋಯಿತು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನೂ ನೀಡಲಾಯಿತು; ಇದು ಹೊಸದಲ್ಲ, ಮಠದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ಮಠವನ್ನು ಮತ್ತು ಮಠಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೆ, ಅವನ ಅಕ್ರಮ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸಕ್ರಮಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಎಂದು ಹೇಳೋದಾದರೆ, ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಿದೆ; ವಿತರಣೆಗೆ ನಾಲ್ಕುದಿನ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು [ಹೊಸದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಯಾದರೂ] ಕೊಟ್ಟೇ ಕೊಡ್ತಾರೆ! ಹೊರಗಿನ ಜನತೆಯ ಕಣ್ಣೊರೆಸಲು ಸಮಾಜದ ಬೇರೆ ಮಠಗಳ ವಿದ್ವತ್ತುಳ್ಳ ಶಿಷ್ಯರಿಗೂ ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ನಾಟಕ ಆಡುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡೋರು ತಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ದನಿಯೆತ್ತಲಾರರು, ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ದುರಾಲೋಚನೆ!

ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಾಗಿ ಜನ್ಮಪೂರ್ತಿ ದುಡಿದ ಜನರಿಗೆ ದೇಶವೆ ಉನ್ನತ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಸಮಾಜದ ಸಭೆಯ ಹಾಲಿ ಆಡಳಿತದವರಿಗೆ ಅವರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ಸಾಮಾನು ಸ್ವಾಮಿಗಳ ವೀರ್ಯದ ಗುರುತನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಮುಂಚೂಣಿಯ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿವೆ, ವಯೋವೃದ್ಧ ಶ್ರಮಜೀವಿ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿವೆ; ಅವರೆಲ್ಲ ಮಠಾಂಧರಾಗಲಿಲ್ಲ; ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಯ ಬಾವಲಿ ಹಾರಾಟವನ್ನು ಅವರೆಲ್ಲ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಯ ವಿರೋಧಿಗಳು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಭೆಯಿದ್ದರೂ ಈ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಭೆಗೆ ಇದೇ ಆಡಳಿತಮಂಡಳಿ ಇದ್ದರೆ ಅವರು ಸನ್ಮಾನಿತರಾಗೋದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಸಭೆ ಎಂದರೆ ಜಗದ್ಗುರು ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯ ಮಠ, ಜಗದ್ಗುರು ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯ ಮಠ ಎಂದರೆ ಸಭೆ ಎಂಬಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಸ್ವಾಮಿಯ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜನ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗುಟುರುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನನಗೂ ಬರಹ ನಿಲ್ಲಿಸೆಂದು ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿದ್ದಾರೆ; ನನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಬಯಸಿದ್ದಾರೆ. ಬರಹಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಾಗ ನಾನು ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಿಸೋದಕ್ಕೆ ಅವರ ಸಲಹೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅಪ್ಪಣೆಯೋ ಫರ್ಮಾನೊ ನಾಟೋದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬಡವರ ಪೈಸೆಯ ಮಹತ್ವ ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಕೆಲವರು ಪೀಠಕ್ಕೆ, ಶಾಪಕ್ಕೆ ಹೆದರುತ್ತ ಮುದುರುತ್ತ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಮಠಕ್ಕೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಸದುಪಯೋಗಗೊಳ್ಳುತಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಚ್ಚೆಕೇಸುಗಳ ಖರ್ಚಿಗೆ ಧನಸಂಗ್ರಹಣೆ ನಡೀತಾ ಇದೆ.

ಬಾವಲಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಕತೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಮಠದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹಾಪುರುಷನಂತೆ ಬಿಂಬಿತವಾಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ರಾಂಗಾನುಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಬರೆಸಲಾಗಿದೆ. ಡೂಂಗಾ ಜೋಯ್ಸರು ತಾಮ್ರಪತ್ರ ಬರೆದದ್ದು ಮಠಾಂಧರಿಗಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತಿರದ ಗೋಪ್ಯ ವಿಷಯ!

ಎಣ್ಣೆಯ ದೀಪ ಆರುವಾಗ ಜೋರಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತದಂತೆ; ಈ ಮಾತು ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗದಿರಬಹುದು. ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪವೂ ಸಹ ಆರುವವರೆಗೂ ಜೋರಾಗೇ ಉರಿಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕಾಮಾಂಧನ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಬೆದರಿಕೆಗೆ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಜ್ಜನ ಸಮಾಜ ಬಾಂಧವರು ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಕ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ’ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲುವೆವು ಒಂದು ದಿನ ಗೆಲ್ಲಲೆಬೇಕು ಒಳ್ಳೆತನ’ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ದಿನದೂಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Thumari Ramachandra
15/04/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1941747159444845/

ನಕಲೀ ರಾಮನಿಂದ ವಶೀಕರಣಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮಿಥಿಲಾನಗರದ ’ಸೀತೆ’

ನಕಲೀ ರಾಮನಿಂದ ವಶೀಕರಣಕ್ಕೊಳಗಾದ ಮಿಥಿಲಾನಗರದ ’ಸೀತೆ’

ರಾಮಜನ್ಮ ದಿನದಂದು ಆದಿಕವಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಹೇಳೋದು ಬಿಟ್ಟು ನಕಲಿರಾಮನ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಬಹಳ ವಿಷಾದನೀಯ; ಆದರೆ ಇದು ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ, ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆದುಬಂದ ಕಥಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದಷ್ಟೆ. ಆದರೂ, ನಕಲೀರಾಮನನ್ನು ಹೇಳುವ ಮುನ್ನ ಅಸಲೀ ಶ್ರೀರಾಮನಲ್ಲಿ ವಂದಿಸಿ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುತ್ತೇನೆ.

ವಾಮೇ ಭೂಮಿಸುತಾ ಪುರಶ್ಚ ಹನುಮಾನ್ ಪಶ್ಚಾತ್ ಸುಮಿತ್ರಾಸುತಃ
ಶತ್ರುಘ್ನೋ ಭರತಶ್ಚ ಪಾರ್ಶ್ವದಲಯೋರ್ವಾಯ್ವಾದಿಕೋಣೇಷು ಚ|
ಸುಗ್ರೀವಶ್ಚ ವಿಭೀಷಣಶ್ಚ ಯುವರಾಟ್ ತಾರಾಸುತೋ ಜಾಂಬವಾನ್
ಮಧ್ಯೇ ನೀಲಸರೋಜಕೋಮಲರುಚಿಂ ರಾಮಂ ಭಜೇ ಶ್ಯಾಮಲಮ್ ||

ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಆ ಭಟ್ಟ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತ ಸರೋವರದ ಮೇಲಿಂದ ಹಾದ ಸುಗಂಧಭರಿತ ತಂಗಾಳಿ ಸೋಕಿದ ಅನುಭವ ಶ್ರೋತೃಗಳ ಪಾಲಿನದ್ದಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಹಾಗೆ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಪಟಮುನಿಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಯಾರ್ಯಾರನ್ನೋ ನೆನೆದು ಕಾಮದ ಅಲೆಗಳು ಭುಗಿಲೇಳುತ್ತಿದ್ದವು! ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಶ್ರೀರಾಮನೆಲ್ಲಿ ಮಠದ ಹುಳ ಈ ನಕಲೀರಾಮನೆಲ್ಲಿ! ಎತ್ತಣಿಂದೆತ್ತಣ ಸಂಬಂಧವಯ್ಯ? ಆದರೂ ನಕಲೀರಾಮನ ಅಂಧಾನಿಯಾಯಿಗಳಾದ ಮಠಾಂಧರು ಅವನನ್ನು ಅಸಲೀರಾಮನಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಸಖೇದಾಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಕೋಪವುಕ್ಕಿಬರುವುದು ಸಹಜ.

ರಾಂಗೂಮಾಣಿಯ ಅಪ್ಪ ಶ್ರಾದ್ಧಭಟ್ಟ ಅಲಿಯಾಸ ಸ್ತ್ರೀನಿವಾಸ, ಮಗನ ಪ್ರಕರಣಗಳು ತಾರಕಕ್ಕೇರಿದ ತರುವಾಯ ಬಹಳಹಿಂದೆಯೇ, ಕಂಕಾಲವೈದ್ಯನ ತವರೂರ ಕಡೆಗೆ ಅನಂತವಾಡಿಯಲ್ಲಿ, ಜಟಾಜೂಟಧಾರಿಯಾಗಿ ವಲ್ಕಲಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದು ಆಶ್ರಮವೊಂದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಖಚಿತ ಮಾಹಿತಿ ತುಮರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಯೂ ಆಗಿತ್ತು.

ನಿಮಗೊಂದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿ-ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಥರ್ವಣ ವೇದದ ತಂತ್ರಭಾಗವನ್ನು ದುರುದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ವಾಮಾಚಾರಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶ, ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಲ ಮತ್ತು ಕೇರಳರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿನ ಮಾಂತ್ರಿಕರು ಮಾತ್ರ ನಿಸ್ಸೀಮರು. ಅಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಾನುವರ್ತಿಗಳಾಗಿರುವ ವಾಮಾಚಾರಿಗಳನ್ನು ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕುಬೇಕಾದ ವಾಮಾಚಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸೋದಕ್ಕಾಗಿ ’ಮಹಾಮುನಿ’ಗಳ ಅಪ್ಪ ಶ್ರಾದ್ಧಭಟ್ಟ ಅನಂತವಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿದ್ದು ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವು ಕೋಟಿರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಲಾಗಿದೆ!

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಹನುಮಾನ ಚಾಲೀಸಾ ಹೇಳೋದು, ಕುಂಕುಮಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿಸೋದು, ಸೌಂದರ್ಯಲಹರಿಯ ಎಂಟನೇ ಶ್ಲೋಕ ಪಠಿಸೋದು ಮೊದಲಾದ ಸಾಮೂಹಿಕ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಅರ್ಚನೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅಂಧಾನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ’ಅಪ್ಪಣೆ’ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಾಗಿಯೆಂದ ಛದ್ಮವೇಷದ ’ಸನ್ಯಾಸಿ’ಗೆ ಸಾಗರದ ಕಡೆಯ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಆಗಾಗ ಬಂದು ದೃಷ್ಟಿ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ!!

’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು’ ಅಂಡುಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಓಡಾಡಿ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಂತವೇಷದ ಗಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕೆ ಶತಾಯಗತಾಯ ಸುರುಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಾಟಿನಲ್ಲಿ ಫಲತಾಂಬೂಲ ಸಹಿತ’ಗೌರವ’ಕೊಟ್ಟೂ ಕೊಟ್ಟೂ ಸುಸ್ತಾದರೂ ನಿಜವಾದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬೆಂಬಲ ಸಿಕ್ಕೋದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇದೆ; ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ಲೇಟ್ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು! ಹೀಗಾಗಿ ಮುಂಬರುವ ಅಕ್ಟೋಬರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೂ ಬಂಧನವೆಂದು ಜ್ಯೋತಿಷಿಯೊಬ್ಬ ನಾಷ್ಟ್ರೋಡಾಮಸ್ ರೀತಿ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾನಂತೆ! ಅದನ್ನು ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ಜಗದ್ಗುರು ತೊನೆಯಪ್ಪ ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯರು ಒಂದು ದಿನವೂ ನಿಂತಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದೆ, ’ಮಹಾಮಂಡಲ’ದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಬಗಲಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏಕಾಂತ ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ಹೊಸತು ಗಾಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ವಾಕೆ; ಬೀಳದಿದ್ದರೆ ನೀನಿದೀಯಲ್ಲ ಸಾಕೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರಂತೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ.

ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಸುರಿದ ರಹಸ್ಯಗಳು ಅದಿನ್ನೆಷ್ಟೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಕಾಲಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ಲೊಚಕ್ಕನೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದ ಮರುದಿನವೇ ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಳು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ದೂಡಿಹೋದಳು ಮತ್ತಿನ್ನೆಂದೂ ಮುಖಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ನಯವಾಗಿ ಬರಸೆಳೆದು ತಾಗಿಸಿದ್ದ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಮಿಥಿಲೆಯ ’ಸೀತೆ’ಗೆ ಅದೇ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಥದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ಮಠ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದ ಸೀಮೆಯ ಶಿಷ್ಯೆಯವಳು; ಅಮ್ಮನಂತೆ ತೋರಿಕೆಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಗೀಳು. ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಮಗಳಿಗೂ ಏಕಾಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನೇಕವನ್ನು ತೋರಿದ ಕಾವೀಧಾರಿ ತೊನೆಯಪ್ಪ ಅವರೀರ್ವರ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲೆ ಬುಲ್ ಪೀನದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು!

ಮಿಥಿಲಾನಗರದ ಆ ’ಸೀತೆ’ ಮಠಬಿಟ್ಟು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಂಸಾರಿಯಾಗೋದಕ್ಕೆ ಬಹಳಕಾಲ ಮುಂಚೆಯೇ ಅಮ್ಮ-ಮಕ್ಕಳು ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು ಬಿಟ್ಟರು, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಂಗೂಮಾಣಿಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟರು, ಊರು ಟೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರ ಕೈಲಿ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಬೈದರು, ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ನಡುವೆ ಗಂಡಬಿಟ್ಟ ನಾರಿಯಂತಾದ ನಕಲೀ ಸೀತೆ ಉದರಂಭರಣಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ಇತ್ತ ನಕಲೀರಾಮನ ಮಂಗನಾಗೋ ಯಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಹಲವು ಚಿಲ್ಲರೆ ಯಾತ್ರೆಗಳು ತಿರುಗಾಟ ಎಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬುದ್ಧನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಿಥಿಲಾನಗರದ ನಕಲೀ ಸೀತೆಗೆ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳ ಕುರಿತು ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು[ಕಾಮೋದಯವಾಯಿತು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ.] ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಕಲೀರಾಮನ ಸಾಮಾನುತಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಮ್ಮ-ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ನಕಲೀರಾಮನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ! ಅಂದರೆ ನಕಲೀರಾಮ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ವಾಮಾಚಾರದ ವಶೀಕರಣ ವಿದ್ಯೆಯ ಪ್ರಭಾವ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂದು ನೀವೇ ಊಹಿಸಿ. ಯಾವ ಹುತ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಾವಿದೆಯೆಂದು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಕವಿಗಳಂತೆ ಸದಾನಂದವಾಗಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಆನಂದ ಕೆಡದಂತೆ ಜಾಗ್ರತರಾಗಿರಿ.

ಕಂಡಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಕಾಮಿಸಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಭೋಗಿಸಬಲ್ಲ ಘನಕಾಮಿ ರಾಂಗೂಮಾಣಿಯ ಏಕಾಂತದ ಅಖಾಡಾಕ್ಕೆ ತಾವಾಗಿಯೆ ಕೆಲವರು ಮರಳಿಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ; ಕಾಮದ ತೆವಲು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಮಠದ ಬಿಟ್ಟಿಕೂಳು, ರೊಕ್ಕದ ಆಸೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮೇಳೈಸಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. “ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥಾನ” “ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥಾನ” ಅಂತ ಸಾಮ್ಗಳ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಹೊಸೆಯುತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಮ್ಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣದಲ್ಲೆ ಕೈಕೇಯಿ ದಶರಥನಲ್ಲಿ ವರ ಪಡೆದಂತೆ ಕೆಲವನ್ನು ಕೇಳಿಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಸಾಮಾನು ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿರೋದರಿಂದ ಸಾಮ್ಗಳು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ತಥಾಸ್ತು ಅಂದುಬಿಡ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಏಕಾಂತ ನಡೆಸೋ ಮುನ್ನ ಹಿಂದಿನ ವರಗಳು ಫಲಿಸುವಂತೆ ಪಕ್ಕಾ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಹಿಳಾಮಣಿಗಳಿದ್ದಾವೆ. ಪ್ರಾಯಶಃ ಅಂಥದ್ದೇ ದುರಾಲೋಚನೆಯಿಂದ ಮಿಥಿಲಾನಗರದ ನಕಲೀ ಸೀತೆ ಮತ್ತವಳ ತಾಯಿ ಮಠವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು.

ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು, ದಾನಮಾಡಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲ ಬೊಗಳುವ ಈ ಬಿಕನಾಸಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ವೇದಿಕೆಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮುದ್ರಿತ ಬಹುವರ್ಣದ ಕರಪತ್ರಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ತಗಲುವ ವೆಚ್ಚಗಳೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತೇ? ನಿರಾಡಂಬರವಾಗಿಸಿ ಎನ್ನುವ ’ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಾಗಿ’ಯಾದ ತೊನೆಯಪ್ಪನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ನೀತಿ ಅನ್ವಯವಾಗೋದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಅವನು ಸತತ ಒಂದು ವರ್ಷ ಎಲ್ಲಾಕಡೆಗೂ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲಿ, ಐಶಾರಾಮಿ ವಾಹನಗಳು, ವಿಮಾನಯಾನಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿ ನೋಡೋಣ. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ನಕಲೀರಾಮ ದೋರೆಕತೆಯ ಮರುದಿನ ದೀವಿಗೆ ಹಚ್ಚುವ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಬಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಾಲಾದಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ ಎಂದು ನಮೂದಿಸಿದ್ದ! ಅಂದರೆ ಅವನ ದೈನಂದಿನ ಸಂಪರ್ಕ ವ್ಯವಹಾರಾದಿಗಳ ಖರ್ಚು ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು? ಅದು ಅವನ ಹಾದರದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಉತ್ಪನ್ನವೇ? ಅಲ್ಲ ಹಾಗಾದರೆ ಅದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರ್ತದೆ? ಭಕ್ತರಿಂದಲ್ಲವೇ?

ತನ್ನ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬದಲಿಸಲಾಗದ ’ಸನ್ಯಾಸಿ’ವೇಷಧಾರಿಗೆ ಇತರರಿಗೆ ಆ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಇದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದ್ರೂ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತ ಮಿಂಚುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಕೆಟ್ಟ ಧೋರಣೆಯಿಂದ ಶಾಂಕರ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬರಬಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬೊಗಳುತ್ತಾನೆ; ತೂಕವಿಲ್ಲದ ಅಸಹ್ಯಕರ ಮಾತುಗಳು.

ಮಠದೊಳಗೆ ರಾಮನ ಲೆಕ್ಕ ಇದ್ದಷ್ಟನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಹಣಕೊಟ್ಟು ಅದೆಂಥದೋ ಅಂತೋನಿಯ ಕಂಪನಿ ಕೊಡುವ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಪಾಪ ವಿದೇಶದ ಅಂತೋನಿಯ ಕಂಪನಿಗೆ ಸ್ವದೇಶದ ಮಂಚದ ಕೆಳಗಿನ ವ್ಯವಹಾರ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಏಕಾಂತದ ಕೋಣೆಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಲವು ಕೋಣೆಗಳನ್ನು ಅವರು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ! ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಬಂದೋರು ಕೂರೋದು ಕಚೇರಿಯ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ’; ಕಾಗದಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಿದ ಮಾಹಿತಿಗಳಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಲೀಯರ್ ಇದೆ ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು ಪಾಪ; ನಮೂದನೆಗೆ ಒಳಪಡದ ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಆದಾಯ ಮೂಲಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು-ಆಸ್ತಿಗಳು ಇದ್ದಾವೆ ಎನ್ನೋದು ಬಂದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೇಗೂ ಹಣಪಡೆದು ಕೊಡುವ ಕೆಲಸ; ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಸಾರಿಸಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಂತೆ ನಾಟಕವಾಡ್ತಾರೆ.

ಮಠದೊಳಗಿನ ಕೃಷ್ಣನ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಛದ್ಮವೇಷಧಾರಿಯ ಅಷ್ಟೂ ರಂಗೀಲಾ ಕತೆಗಳ ವೆಚ್ಚ ನಿಭಾಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬೇಕಾದವರಿಗೆ, ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುವವರಿಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದು ಅನೇಕರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ! ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಪೆದ್ದ ಬುದ್ದಿವಂತರನೇಕರು ಬಹಳಕಾಲ ಮಠದಲ್ಲೆ ಭಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಅಂಥವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾಮಾನು ಸ್ವಾಮಿಯ ಸಾಮಾನುಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು!

ಸಾಮಾನುಸ್ವಾಮಿಯ ಸಂತಾನ ಭಾಗ್ಯ ಆರಂಭವಾಗಿ ಪಂಚದಶವರ್ಷಗಳೆ ಕಳೆದಿವೆ! ತುಮರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಲೆಕ್ಕದ ಪ್ರಕಾರ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾವೆ! ಕದ್ದಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನೋ ಕಳ್ಳಖುಷಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಂದು ಖಯಾಲಿ, ಅದರಂತೆ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಬಸಿರುಮಾಡಿ ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಕೂಡ ಒಂದು ನಮೂನೆಯ ಖಯಾಲಿ! ಪಾಪ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೆಸರಿಗೆ ಬೇರೆ ಅಪ್ಪ, ಅಸಲಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಮಠದ ತೊನೆಯಪ್ಪ!! ಎರಡು ಹೋರಿಗಳು ಒಂದೇ ದಿನ ಹಾರಿದರೆ ಮರಿ ಯಾವುದರದ್ದು ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳೋದು ಸಹಜ; ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ನಿಜವಾದ ಅಪ್ಪ ಯಾರು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗದ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಕೆಲವರಿದ್ದಾರೆ! ಅಂತೂ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು ಸಮರ್ಥ ಪುರುಷ ಎಂದಿದ್ದೂ ಸಾರ್ಥಕಬಿಡಿ; ಸಮರ್ಥ ವಿಟಪುರುಷ ಎಂದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅಂತಾರೆ ಗುಮ್ಮಣ್ಣ ಹೆಗಡೇರು.

ಅಂದಹಾಗೆ ತಿಂಗಳ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಣ್ಣನ ಹವನ ವ್ಯಜನಗಳು ಏರ್ಪಟ್ಟಿವೆಯಂತೆ. ಒಂದು ಕಿ.ಮೀ ಶೋಭಾಯಾತ್ರೆ ತೆಗೆದು ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಕುಂಭದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸ್ವಾಗತಗೈದು ಕರೆತಂದು ಭಯಂಕರ ಹೋಮ ಹವನಾದಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನಂತೆ. ಪ್ರತೀವರ್ಷವೂ ಬಸ್ಸಣ್ಣ, ಕಜ್ಜಿವೈದ್ಯ ಇವರೆಲ್ಲ ವಿಶೇಷ ಸೇವೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಬಹುಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷತೆ ಪಡೆದಿದ್ದು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಟ್ಟಿದೆಯಾದರೂ ಹೊರಗೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಸಮಾಜದ ಭಕ್ತರನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳವರೆಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೂದಲು ಬಿಡದಂತೆ ವರ್ಷವಿಡೀ ಹೆರೆಯುವ ಈ ಕಳ್ಳ ಸನ್ಯಾಸಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟುಕೋಟಿಗಳನ್ನು ದುಂದುವೆಚ್ಚ ಮಾಡಿಲ್ಲ? ಅದೆಷ್ಟು ಕೋಟಿಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚೆಕೇಸುಗಳಿಗೆ ವ್ಯಯಮಾಡಿಲ್ಲ? ಇರುಳು ಕಂಡ ಬಾವಿಗೆ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಮಠದ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಅವ್ಯವಹಾರಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ದೀಪಕಾಣಿಕೆ, ಆ ಕಾಣಿಕೆ ಈ ಕಾಣಿಕೆ ಅಂತ ಇನ್ನೂ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ ಜನ ಹಾಗೆ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತೆ ಮತ್ತು ಅಂಜಿಕೆಯಿಂದ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತೆ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಅಪ್ಪ ಶ್ರಾದ್ಧ ಸ್ತ್ರೀನಿವಾಸ ಭಟ್ಟ ಸಮೂಹಸನ್ನಿಯಾಗುವಂತೆ ವಾಮಾಚಾರ ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ.

ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ ಏರಿದಾಗ ಪ್ಯರಾಸಿಟಾಮಾಲ್ ಮಾತ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಆರುಗಂಟೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ನುಂಗುವಂತೆ ವಾಮಾಚಾರದ ಹೋಮಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ! ಪ್ಯಾರಾಸಿಟಾಮಾಲ್ ಮಾತ್ರೆ ಜ್ವರವನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಡೆಯಬಲ್ಲುದೇ ವಿನಃ ಜ್ವರದ ಮೂಲಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಔಷಧವಾಗಲಾರದಲ್ಲ ಹಾಗೆ ವಾಮಾಚಾರದ ಹೋಮಗಳ ಫಲಗಳು ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ತೊನೆಯಪ್ಪನಿಗೆ ಬಲವನ್ನೋ ಗೆಲುವನ್ನೋ ಕೊಡಬಹುದು; ಕಾಲ ಸರಿದಾಗ ಮೂಲಕಾರಣಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಉಲ್ಬಣಿಸಿ ಆಪೋಷನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.

ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹಲುಬತೊಡಗುವ ಬಿಕನಾಸಿ ಮುಂದಿನವರ್ಷದ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಣ್ಣ, ಕಜ್ಜಿವೈದ್ಯ ಮೊದಲಾದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡರೆ ಕೆಂಡ ಉಗುಳಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಪಡೆದ ಆ ’ಸಾಮಾಜಿಕ ಮುಖಂಡರು’ ಮರುಪಾವತಿ ಮಾಡಲಾರರು! ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕಾ ದಾಖಲೆಯಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಕೊಟ್ಟ ಹಣ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಇಟ್ಟಿರುವ ಅಗ್ರಹಾರದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೆ ಆ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಈ ಮೂಲೆಗೆ ತೊನೆಯುತ್ತ ಶಪಿಸುತ್ತ ತಿರುಗಾಡಬಹುದು!

ಮುಂಡೆ ಮದುವೇಲಿ ಉಂಡೋನೆ ಜಾಣ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಬಸ್ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಕಜ್ಜಿವೈದ್ಯರಂತಹ ಕೆಲವು ಪರಮ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು ಬಹುಕೋಟಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡರು! ಕೆಲವರು ಮನೆಕಟ್ಟಿದರು, ಕೆಲವರು ಸೈಟು ಖರೀದಿಸಿದರು, ಕೆಲವರು ಮೈತುಂಬ ಬಂಗಾರದ ಕಡಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡರು, ಎಷ್ಟೋ ಜನ ತಮ್ಮ ಬರ್ಕಾಸ್ತುಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಮಠದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಸಂ
ಪುಟದಲ್ಲೆ ’ಸಾಮಗ್ರಿ’ ಒದಗಿಸುವರಾರು
ವಿಟಪುರುಷ ನಕಲಿ ರಾಮನ ನೆನೆವ ಹೆಂಗಳಿಗೆ
ಚಟದೊಡೆಯ ಕದ್ದ ಹಣ ಕರುಣಿಸುವ ನೋಡ

ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಶಿಖರ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಠದ ಹತ್ತಿರದ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಗಂಡುಮಗುವೊಂದು ಹುಟ್ಟಿತು! ನವಮಾಸಗಳವರೆಗೆ ತೊನೆಯಪ್ಪ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದವೆನ್ನುತ್ತ ನಿತ್ಯವೂ ಡ್ರೈ ಫ್ರೂಟ್ಸ್ ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ! ಮಗುವಿನ ಅಪ್ಪಯಾರೆಂದು ನೀವು ಕೇಳಬೇಡಿ, ಅದು ನಕಲೀರಾಮನ ಪರಮಾನುಗ್ರಹ!!

Thumari Ramachandra
05/04/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1935561146730113/

ಯಾವ ಕವಿಯು ಬರೆಯಲಾರ… ಒಲವಿನಿಂದ.. ಕಣ್ಣೋಟದಿಂದ

ಯಾವ ಕವಿಯು ಬರೆಯಲಾರ… ಒಲವಿನಿಂದ.. ಕಣ್ಣೋಟದಿಂದ
[ಯುಗಾದಿ ವಿಶೇಷಾಂಕ 🙂 🙂 ]

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಯುಗಾದಿಯ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು

ಎಂತೆಂತಹ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತರಿದ್ದಾರೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕಾಲೆಳೆಯುವ ಕುಹಕಿಗಳನ್ನು, ಕುರುಡು ಭಕ್ತರನ್ನು ನಂಬಿಸಿ ಮಜಾ ಉಡಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಪಟ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅಷ್ಟೇ ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ, ವಿಷಾದವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪೀಠದಲ್ಲಿರುವವ ಯೋಗಿಯೋ ಭೋಗಿಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಲಾರದಷ್ಟು ಮೂರ್ಖ ಭಕ್ತರು ಒಂದೆಡೆ ಮತ್ತು “ಭೋಗಿಯಾದರೆ ನಮಗೇನಂತೆ ಮಠದಿಂದ ನಮ್ಮ ಅಕೌಂಟು ಭರ್ತಿಯಾದರೆ ಸಾಕು” ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯ ಪರಮಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ; ಸಮಾಜ ಸಹಸ್ರಮಾನದಿಂದ ಕೂಡಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬಂಗಾರವೇ ಮೊದಲಾದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಉಡಾಯಿಸಿ ಬೇಕಾದವರನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ, ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಪರಮ ರಾಜಕಾರಣಿ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಬಹಿಷ್ಕಾರ-ಬೆದರಿಕೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಾರೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತೊನೆಯಪ್ಪನನ್ನು ಎಳೆದುಹಾಕಲು ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.

ಕನಸು ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ಶಾಂಕರ ಪೀಠ ಭೋಗಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ; ’ಭೋಗವರ್ಧನವಾಲ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಅರ್ಥವಿದೆ-ಅದು ಲೌಕಿಕ ಭೋಗವನ್ನು ವರ್ಧಿಸುವುದು ಎಂಬರ್ಥವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಪದವನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲೂ ಕಾಮಾಸಕ್ತಿ ಕೆರಳಿಸಿದ ತೊನೆಯಪ್ಪನಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ ಸರಿ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನೊಬ್ಬ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ, ಸಮಾಜದ ಮುಖಂಡನ ಜಾಗದಲ್ಲಿರೋನು; ಕುಡುಕ ಚಾಲಕ ಬಸ್ ಓಡಿಸಿ ಅಪಘಾತವೆಸಗಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಷ್ಟೂ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಬಲಿಹಾಕಿದಂತೆ ಸಮಾಜವನ್ನೇ ನೈತಿಕ ಅಧಃಪತನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿರುವವನು.

ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಗೇನು ಕೊರತೆಯೇ? ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡಿನ ಅನುಪಾತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಇರಬಹುದು; ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಹುಡುಗಿಯರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅಲ್ಲೇ ಯಾರನ್ನೋ ಲವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಂಡವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿರೋದರಿಂದ ಎಂತೆಂತೆಹ ಅರ್ಹ, ಉತ್ತಮ, ಸಭ್ಯ, ಗುಣಾಢ್ಯ, ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯಾದ ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಮದುವೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೇ ಇದ್ದಾರೆ.

ಅಧುನಿಕ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲೂ ಪಾರಂಗತರಾಗದ, ವೇದವನ್ನೂ ನೆಟ್ಟಗೆ ಓದದ ಕಳ್ಳರೆಲ್ಲ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಗಿಂಡಿಗಳಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಉಡಾಯಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ತೊನೆಯಪ್ಪ ಬಳಸಿ ಬಿಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆಗಾದರೂ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಮಠಕ್ಕೆ ಬರುವ ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಆಂಟಿಯರ ಜೊತೆಗೆ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯವಹಾರ ಕುದುರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ಪಕ್ಕಾ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಐಡಿಯಾ; ಹಾಗೆ ಹಲವು ಮದುವೆಗಳಾಗಿವೆ ಈಗ; ಅಂತಹ ಮದುವೆಗಳ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದವನು ತೊನೆಯಪ್ಪನೇ!! ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಸಂತಾನಭಾಗ್ಯ ಸ್ಕೀಮ್ ನಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ!! ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಸಂತಾನಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ ಮಿಂಡ ತೊನೆಯಪ್ಪನಮೇಲೆ ಪ್ಯಾಟರ್ನಿಟಿ ಕೇಸು ಜಡಿಯಲು ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯೂ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ!!

ಅಲ್ರೀ, 32 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಮದುವೆಯಾಗದೆ ವನಸುಮದಂತಿದ್ದ ಸಾಪ್ಟವೇರ್ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ಹಲವು ವರಸೆಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಸಿರುಮಾಡಿ ಮಗುವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದ್ದು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ? ಆದರೆ ಯಾರೂ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಹೇಳಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ! ತನ್ನಿಂದಲೇ ನೋುವುಂಡ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಮಹಿಳೆಗೆ ನೋವು ಶಮನಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಸಂತಾನ ಭಾಗ್ಯ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಇದೇ ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯ ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಜನ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ!

ಮರುಳು ಜನರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕೆಲವರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ತೀರಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮಿ ದೀಕ್ಷೆಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷ ಈರುಳ್ಳಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಪಕೋಡ ತಿಂದುಕೊಂಡು ಕುಳ್ಳ ಬಾವಯ್ಯನೊಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ದೇಹ ಹರೆಯದಿಂದ ಮದವೆದ್ದ ಕುದುರೆಯಂತೆ ಕೆನೆಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಯಾವ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಜನರನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಒಂದೇ ಪ್ರಾಯದ, ಸಮಾನ ಶೀಲ-ಮನಸ್ಕರಾದ ಕಳ್ಳಯ್ಯ-ಕುಳ್ಳಯ್ಯ ಲೆಕ್ಕಹಾಕತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗಿದ್ದ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು-ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣು!

“ರಾಜೀವ ಮುಖಿಯರ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ..” ಎಂದು ದಾಸರು ಹಾಡಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ರಾಜೀವ ಮುಖಿಯರು ನಮ್ಮಲ್ಲೇನು ಕಡಿಮೆಯೇ? ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕಜನ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಗಳೆ; ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಸುಂದರ, ಮನೋಹರ, ರಮ್ಯ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಆಕರ, ರವಿವರ್ಮನ ಕುಂಚದ ಕಲೆಯ ಬಲೆಯ ಸಾಕಾರ! ಬೇಲೂರಿನ ಶಿಲಾಬಾಲಿಕೆಗಳನ್ನೂ ನಾಚಿಸುವಂತಹ ಮುಗ್ಧ-ಸ್ನಿಗ್ಧ ಸೌಂದರ್ಯ; ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅವರಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊರತೆಯೆಂದಲ್ಲ; ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಂತಹ ರಂಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಿರಲಿಲ್ಲ; ಹೋದರೆ ಶೀಲಹರಣವಾಗುತ್ತದೆ-ಹತ್ತುಮಂದಿಯ ಸಹವಾಸಕ್ಕೀಡಾಗಬೇಕಾಗುತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ-ಅದು ನಿಜವೂ ಹೌದು; ಹಾಗಂತ ಕೆಲವು ನಟಿಯರೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!

ಹಿಂದಿನವರು ತಿದ್ದಿದ ಜಾತಕವನ್ನು ನೋಡಿ ನಂಬಿದರು, ರಾಂಗ್ ವೇಷ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ಮಂಗ ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಬಾಳೆಯ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕಂತಾಯ್ತು! ಪೀಠಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಾಯದ ಕಾಲ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ ಹಾವು ಬುಲ್ ಪೀನ ಒಡೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಹಾರುವ ಕಾಲ; ಬೇಕು ಬೇಕಾದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಸಿ ಗಡದ್ದಾಗಿ ಹೊಡೆದು ತೇಗಿದ; ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿತೊಡಗಿದ. ಐಫೋನ್-ಐಪ್ಯಾಡ್ ತರಿಸಿಕೊಂಡ. ಬುದ್ದು ಜನರಿಗೆ ನಾಮ ಹಾಕುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಕರಗತಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಮಠದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಕೆದಕಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ನಾವೆಯನ್ನು ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಓಡಿಸತೊಡಗಿದ.

ಮಠದಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಣವಿತ್ತು, ಹೇರಳ ಬಂಗಾರವಿತ್ತು, ಭೂಮಿಯೂ ಖರ್ಚಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟಿತ್ತು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದದ್ದು ರಾಜೀವ ಮುಖಿಯರು ಮಾತ್ರ! ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರಿಯರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರ ಬಳುಕುವ ಸೊಂಟವನ್ನು ಆ ನಿತಂಬವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ತೊನೆಯಪ್ಪ ಮನಸೋತ; ಅಷ್ಟಾಂಗಯೋಗ ಕಲಿತಿರಲಿಲ್ಲ, ವೇದ ಕಲಿಯಲಿಲ್ಲ, ಶಾಸ್ತ್ರ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ, ದೇಹದಂಡನೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಸನ್ಯಾಸಜೀವನ ವಿಧಾನ ಹಿಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ-ಅದು ’ಗೋವಿಂದ ಕಲೆ.’ ನಿತ್ಯವೂ ಈ ಕಳ್ಳಗೋವಿಂದ ಗೋಪಿಕೆಯರ ಜಾಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜಾಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ; ಸಿಕ್ಕರೆ ಮೀನೂಟ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗಾಳವಂತೂ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ-ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡ.

ಸಮಾನಶೀಲನಾದ ಸೊಟ್ಟಮುಖದ ಕುಳ್ಳಬಾವಯ್ಯನಿಗೂ ಸಾಮಾನು ಹಾರಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು; ಅವನದ್ದೂ ಅದೇ ಕತೆ! ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹಲವಾರು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದರು; ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಸಾಮ್ಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಎನಿಸಬೇಕು, ’ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ’ಎನಿಸಬೇಕು; ಒಳಗಿನಿಂದ ಸ್ವಕಾರ್ಯ ಯಾವ ಬಾಧೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರಬೇಕು. ಬಾವ-ನೆಂಟ ಅಂಥದ್ದೊಂದಷ್ಟು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮಠದಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹರವಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರು. ಇಂದು “ಮುದಿಗುನ್ನಿ” ಎಂದು ಹಳದೀ ತಾಲಿಬಾನುಬಗಳಿಂದ ಜರಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸದ್ಗುಣಿ ಭಟ್ಟರಂತಹ ಮುತ್ಸದ್ದಿಗಳೆಲ್ಲ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು; “ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ? ಯಾವ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮೆಂಟ್ ಇನ್‍ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‍ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ? ಆದರೆ ಅವರ ಬುದ್ಧಿಮಟ್ಟ ನೋಡಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮಗೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆ” ಎಂದು ವೇದಿಕಯಲ್ಲಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು; ಎಂತೆಂತೆಹ ಅಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನೆಲ್ಲ ಖೆಡ್ಡಾಕ್ಕೆ ಕೆಡವಿಕೊಂಡು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಪಳಗಿಸಿಕೊಂಡರು ಈ ಕಳ್ಳಯ್ಯ-ಕುಳ್ಳಯ್ಯ!!

ಗಂಡಸರೆಲ್ಲ ಅಹೋರಾತ್ರಿ ಮಠಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಮಠದ ಯೋಜನೆಗಳು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರಲು ಕನಿಷ್ಠ 25ವರ್ಷವಾದ್ರೂ ಬೇಕು ಅಂತ ’ಮಹಾಸಂಸ್ಥಾನದವರು’ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿಸಿದ್ರು; ಸದ್ಗುಣಿಗಳು, ಘಣಪಾಠಿಗಳ ಮಗ ಗಡ್ಡದ ಭಟ್ಟರು ಎಲ್ಲ ಅಹರ್ನಿಶಿ ಮನೆಯೇ ಮಠವೆಂಬಷ್ಟು ಕಾಯಾ ವಾಚಾ ಮನಸಾ ಶ್ರಮಿಸಿದ್ರು; ಇವತ್ತು ಅಂಥವರಿಗೆಲ್ಲ ಮಠದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ; ಮಠದ ಶಿಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಬೇರೆ! ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ತಿರುಬೋಕಿ ಶ್ರಾದ್ಧಭಟ್ಟನ ಪಿಂಡವನ್ನು ಜಗದ್ಗುರು ಎಂದು ಕರೆದು ಪೀಠದಮೇಲಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಘನಘೋರ ಪಾತಕ ನಡೆಸಿದ್ದಾನಲ್ಲ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಚೆನ್ನ ಹೇಳಿ?

ಅದಿರಲಿ, ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಸುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಅದರ ಉದ್ದೇಶವೇನೋ ಒಳ್ಳೆಯದೇ; ಆದರೆ ಅದರ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಭರದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು ಮಠಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗತೊಡಗಿದ್ದ ರಾಜೀವಮುಖಿಯರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಬುಲ್ ಪೀನದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯ ಸ್ಖಲನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಪಾಪ!! 🙂 🙂 ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗದ್ದನ್ನು ನೆಶೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಸು ಮತ್ತು ಹೋರಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಈಗಲೂ ಆ ಚಾಳಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ, “ನಾನೂ ನೀನೂ ಸೇರಿ ನಾಕವನ್ನು ಭುವಿಗೆ ಇಳಿಸೋಣ” ಎನ್ನುತ್ತದಂತೆ ಹಸು ಹೋರಿಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ; ’ಅಪ್ಪಟ’ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಸದಾ ಗರ್ಭ, ಗಬ್ಬ, ಗಬ್ಬ ಕಟ್ಟಿಸೋದು, ಬಸಿರುಮಾಡೋದು, ಸಂಭೋಗ, ಅಂಗಾಂಗ ಮರ್ದನ ಇಂಥಾದ್ದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳು!!

ನಾರೀ ಸ್ತನಭರ ನಾಭೀದೇಶಂ
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಾ ಗಾ ಮೋಹಾವೇಶಮ್ |
ಏತನ್ಮಾಂಸ ವಸಾದಿ ವಿಕಾರಂ
ಮನಸಿ ವಿಚಿಂತಯಾ ವಾರಂ ವಾರಮ್ ||

ನಳಿನೀ ದಳಗತ ಜಲಮತಿ ತರಳಂ
ತದ್ವಜ್ಜೀವಿತ ಮತಿಶಯ ಚಪಲಮ್ |
ವಿದ್ಧಿ ವ್ಯಾಧ್ಯಭಿಮಾನ ಗ್ರಸ್ತಂ
ಲೋಕಂ ಶೋಕಹತಂ ಚ ಸಮಸ್ತಮ್ ||

ಯಾವದ್-ವಿತ್ತೋಪಾರ್ಜನ ಸಕ್ತಃ
ತಾವನ್-ನಿಜಪರಿವಾರೋ ರಕ್ತಃ |
ಪಶ್ಚಾಜ್ಜೀವತಿ ಜರ್ಜರ ದೇಹೇ
ವಾರ್ತಾಂ ಕೋಪಿ ನ ಪೃಚ್ಛತಿ ಗೇಹೇ

ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸೆಷ್ಟು ಚಂಚಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಂಕರರಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬಣ್ಣಿಸಿದ ಕವಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಲ್ಲವೇನೋ. ಸುಂದರಾಂಗಿಯರ ಕಡೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೆ ವಿರಾಗಿಯು ರಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಂತಹ ವೀಕ್ನೆಸ್ ಅರಿತೇ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಲ್ಲಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಮೇನಕೆಯನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಮಂದಮಾರುತ ಬೀಸಿ ದೂರದಿಂದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತುತಂದ, ವನವೆಲ್ಲ ಚಿಗುರಿ ಹೂ-ಹಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣಿಸಿದವು, ಗೆಜ್ಜೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಜೊತೆ ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದದ್ದೂ ಸಹ ಸಮಾಧಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿತ್ತು! ಕಣ್ತೆರೆದ ಕೌಶಿಕ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮರೆತು ಮೇನಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದ!! ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಂತಸಗೊಂಡರು!!

ಹೆಣ್ಣೆಂದರೆ ಹಾಗೇ; ಹೂವಿನಂತೆ ಸುಕೋಮಲ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಂಚಲ, ಸುಂದರ ಹೆಣ್ಣುಗಳು ಹಲವು ಗಂಡುಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಕಾವ್ಯಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಕವಿಯೂ ಅಕ್ಷರರೂಪ ಕೊಡಲಾರನಂತೆ, ಯಾವ ಶಿಲ್ಪಿಯೂ ಅದನ್ನು ಮೂರ್ತರೂಪಕ್ಕೆ ಕಡೆಯಲಾರನಂತೆ! ಅಂತಹ ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಮಹಾತಾಕತ್ತು ಸುಂದರಿಯರ ಕಣ್ಣೋಟದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.

ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ತನ್ನವಳಾಗಬೇಕೆಂಬ ಅಪೇಕ್ಷೆ, ಕೂಡುವ-ಸಂಭೋಗಿಸುವ ಬಯಕೆ-ಇವೆಲ್ಲ ಸಾದಾ ಸಂಸಾರವಂದಿಗರ ಹಳವಂಡಗಳು. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿದವರೇ ನಿಜವಾದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು; ಜೈನ ದಿಗಂಬರರನ್ನು ನೋಡಿ-ಸುಂದರುಯರ ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯೆಯಿದ್ದೂ ಅವರು ನಿರ್ವಿಣ್ಣರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗಿರಬೇಕು ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು-ಅದು ಅಷ್ಟಾಂಗಯೋಗದ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನ ವಿಧಾನದ ತಾಕತ್ತು. ಹೇಗಿರಬೇಕು ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸಿ-ನಳಿನೀ ಜಲಗತ…ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಮಲದ ಎಲೆಗಳಂತೆ; ನೀರು ಸೋಕಿದರೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ; ಎಲೆ ಒದ್ದೆಯಾಗೋದಿಲ್ಲ.

ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಅಥವಾ ಸಾಮೀಪ್ಯ ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಮುಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ! ಯಾವ ವಿರಾಗಿಯಲ್ಲಿ ರಾಗ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೋ ಅದು ಮುಂದೆ ಅನುರಾಗವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಅನುರಾಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ’ಪರಮಹಂಸ’ರು ಈ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು!! ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲೊಂದು ಮಾತಿದೆ-First you take a drink, then the drink takes a drink, then the drink takes you. ಅದೇರೀತಿ ವಿರಾಗಿಯಾಗಿದ್ದವ ರಾಗಿಯಾದಾಗ ಅನುರಾಗದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಂಡ ಅನುರಾಗ ಮತ್ತೆ ಹಲವು ಅನುರಾಗಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ! ಅನುರಾಗಗಳು ಅಧಿಕವಾದಾಗ ಸನ್ಯಾಸಿ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಆಗ್ತಾನೆ!!

ಚಂಚಲವಾದ ಮನಸ್ಸು ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ವಿರಾಗದಿಂದ ರಾಗದೆಡೆಗೆ ವಾಲಿಬಿಡಬಹುದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದವ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ತೀರಾ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ; ಅದು ಶಾಸ್ತ್ರವೂ ಹೌದು, ಸಮರ್ಪಕವೂ ಹೌದು. ಹಸುವಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಮಠದ ಹೋರಿ ತನ್ನ ಸಾಮಾನನ್ನು ಮಸೆದು ಝಾಡಿಸಿ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿತು-ಅದಕ್ಕೀಗ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಮುಗಿದು ಷೋಡಶ ವರ್ಷಗಳು ತುಂಬಿವೆ! ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದಾರೆ!!

ಅಂದು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಬಳಸಿದ ಅದೇ ತಂತ್ರವನ್ನು ಇಂದು ಪ್ರತಿತಂತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿ ಕಚ್ಚೆಕತೆಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿಹಾಕುವ ಹುನ್ನಾರದಲ್ಲಿದೆ ಹೋರಿ. ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದರೂ ಹಾರಿದ ವೀರ್ಯದ ಕಲೆಗಳು ಕಾಣದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ! ಲಂಗಕ್ಕೆ ಮೆತ್ತಿದ ಗಮ್ಮನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಅವಕಾಶವೂ ಇಲ್ಲ! ಎಷ್ಟೇ ಹೋರಾಡಿದರೂ ಯಾವ ದೇವರೂ ಕೈಹಿಡಿಯಲಾರ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಕಳ್ಳ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ದೇಹದ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ತ್ರಿಕರಣದಲ್ಲೂ ವಿಕಾರವೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ; ಇಡೀ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಕಾಳೀಯನ ಬಾಯಲ್ಲಿನ ವಿಷಗ್ರಂಥಿಯಂತೆ ವಿಷಮಯವಾಗಿದೆ; ಅವನು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೆಗೆಟಿವ್ ಎನರ್ಜಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅವನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ದೇವವಿಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಿ ಭೂತಗಳ ಆವಾಸವಾಗುತ್ತದೆ!

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಇಂದಿಗೂ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನಿಟ್ಟು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಭೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ; ತಾನು ಹಾಲು ಕುಡಿಯೋದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದಂತೆ ತೊನೆಯಪ್ಪ ಹೆಂಗಳೆಯರ ಜೊತೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ; ಹೊರಗೆ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಮಾಂದ್ಯರಂತೆ ಬಂದು ಸೆರಗೊಡ್ಡುವ ಜನರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನಂತೆ ಪೋಸುಕೊಡುತ್ತ ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಕಿ ವಿತರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸಿಹಿತಿನಿಸಿನ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕ ಎಹ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂದಿರಬಹುದು, ಹಲವು ರೀತಿಯ ಸಿಹಿತಿನಿಸುಗಳೂ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ದೂರದಿಂದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಿಂದು ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ಸಿಂಪಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಇಡೀ ಪಾಕ ಬಳಕೆಗೆ ಅನರ್ಹವಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಂತೆ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು ಜನತೆಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲೆಂದು ಹಲವು ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ವೀಡಿಯೋ ಮಾಡಿಸಿ ಹಾಕಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಸೆರಗಿನ ಹಿಂದೆ ಕಚ್ಚೆಕತೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಸರ್ವಬಣ್ಣವನ್ನು ಮಸಿ ನುಂಗಿತು ಎಂಬಹಾಗೆ ತೊನೆಯಪ್ಪ ಅದಾವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಯಾರೂ ಯಾಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೇಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಸಂಸಾರಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ವ್ಯಭಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಮಠವನ್ನು ನಂಬಿದ ಹಲವು ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ದೋಖಾ ಕೊಟ್ಟಿರೋದರಿಂದ ಅವನನ್ನು “ದೋಖೇಬಾಜ್” ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ.

ಈ ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯ ಮಾಡಿದ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಟುನೂರು ಕಮಲದ ಹೂಗಳನ್ನು ಹಾಸಿ ದೇವಿ ಮಲ್ಲಿಕಾ ಶರಬತ್ತನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದೂ ಸೇರಿದೆ; ಹನುಮಂತನ ಹುಟ್ಟಿನ ಜಾಗವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಬಿಚ್ಚಮ್ಮನಿಂದ ಶಿಲಾನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ; ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಕ್ತ ವಿರಾಗಿ ಎಲ್ ಐ ಸಿ ಪಾಲಿಸಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ; ಬೆಂಗಳೂರು-ಮೈಸೂರು-ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಮೊದಲಾದೆಡೆಗೆ ರೀಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಧಂದೆಗೆ ಇಳಿದಿದ್ದಿದೆ. ಮೇಲಾಗಿ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರನ್ನು ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೆರೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಇವನನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ! ಹೆಣ್ಣು-ಹೊನ್ನು-ಮಣ್ಣು ಮೂರೂ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಿಗಿಂತ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಕಾರಣ ಇವ ಸನ್ಯಾಸಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಎತ್ತಿ ಬಿಸಾಡಬಹುದು.

ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಬಹಳ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಮಂಗಳಯಾನವೂ ನಡೆದಿದೆ; ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಯಾರಿಸಿದ ಪರಿಕರಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷತೆಯಿಂದ ತಯಾರಿಸಬಲ್ಲ ತಾಕತ್ತು ತೊನೆಯಪ್ಪನಿಗಂತೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪುರಾವೆ-ದಾಖಲಾತಿಗಳಿದ್ದರೂ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ರಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಏಳು ಪೀಠ ಬಿಡು ಎನ್ನಬಲ್ಲ ಗಂಡಸು ಮುಂದೆ ಬಂದಿಲ್ಲ!! ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮೇಘಸ್ಫೋಟದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸತ್ತು, ಲಕ್ರಾಂತರ ಜನ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದಾಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಸಹಾಯಧನಕ್ಕೇ ಕನ್ನಕೊರೆದ ಚೋರನೊಬ್ಬ ಆಳುವವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸದಂತೆ ತಡೆದಿದ್ದಾನಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಗೋಡು ತಿನ್ನಪ್ಪನೂ ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿದ್ದಾನಂತೆ.

ಅಧಿಕಾರ ಯಾರಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ; ಜೀವನವೂ ಸಹ. “ಅಸ್ಥಿರ ದೇಹವಿದು, ನಾನಾವಸ್ಥೆಯಾಗುತಿಹುದು” ಎಂಬ ದಾಸವಾಣಿಯಂತೆ ಶರೀರ ಕೂಡ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದ ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಗಳಾಗಬಹುದು, ಸನ್ಯಾಸಪಟ್ಟವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದ್ರೋಹವೆಸಗಿದ ಕಪಟಿ ಭಿಕಾರಿಯಂತೆ ಜೈಲುಕೂಳು ತಿನ್ನಬಹುದು. ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ; ಬಂದೇ ಬರುತೈತಿ ಕಾಲ; ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಸಹಿಸಬೇಕಲ್ರೀ ಇಂಥಾ ವ್ಯಾಕುಲ.

Thumari Ramachandra
28/03/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1931148693838025/

ಅಂಡುಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತಾಗಿರೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ; ಮೇಲಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಾವಿಯ ಗೋರಂಟಿ

ಅಂಡುಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತಾಗಿರೋದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ; ಮೇಲಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಾವಿಯ ಗೋರಂಟಿ

ಇವತ್ತಿನ ಎಪಿಸೋಡಿನಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೇ ಏಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕೋಣ; ಯಾರೋ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ. ಸನ್ಯಾಸಿ ಬೆಕ್ಕು ಸಾಕಿದ ಕತೆಯನ್ನು ನೀವೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಅದನ್ನು ಹೇಳೋದೇ ಸನ್ಯಾಸಿ ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ’ಮನ ಏವ ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಕಾರಣಂ ಬಂಧ ಮೋಕ್ಷಯೋಃ” ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸೇ ಬಂಧಕ್ಕೂ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಉಪನಿಷತ್ತು ಅಲ್ಲವೇ? ಲೌಕಿಕ ಮೋಹ-ಪಾಶ ಬಂಧಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಾಗಿಬಿಡ್ತಿದ್ರು.

ಸತ್ಯ, ಕೃತ, ತ್ರೇತಾಯುಗದವರೆಗೂ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳೆನಿಸಿದ ಋಷಿಗಳು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಂಸಾರವನ್ನೇನೋ ಹೊಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಅದು ಋಷಿಕುಲವೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು; ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಸನ್ಯಾಸಿನಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೂ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳೇ; ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಬೇಕಾದ್ದು ಪರಬ್ರಹ್ಮ ವಸ್ತುವೇ ಹೊರತು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೇನಿರಲಿಲ್ಲ; ಇಂದು ಟಿವಿ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳೆಲ್ಲ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ, ಮಹರ್ಷಿ ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಮಾಜವನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಇವರ್ಯಾರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಇರೋದೆಲ್ಲ ಸಾಂಸಾರಿಕ ವ್ಯಮೋಹ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಯ ಆಸೆಗಳೇ. ಇಂತಹ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರಬಹುದು; ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಚಾರದ ಗೀಳಿರೋದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಪೋಸು ಕೊಡೋದಿಲ್ಲ.

ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು ವಂದಿಸುವಾಗ “ನ ಕರ್ಮಣಾ ನ ಪ್ರಜಯಾ ಧನೇನ…” ಎಂವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಇದೋದು ಕಾಣೋದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ಸಂಸ್ಕೃತ ಅರಿತಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ 99% ಜನರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಮಂತ್ರಗಳ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು ಅಂತ ಇವರೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ; ಅದು ಬ್ಲೈಂಡ್ ಫಾಲೋವಿಂಗ್ ಅಷ್ಟೆ. ಏನೋ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ-ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವಾಗ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಏನೋ ಮಂತ್ರ ಹೇಳ್ತಿರ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ ಕೈವಲ್ಯ ಉನನಿಷತ್ತಿನ “ನ ಕರ್ಮಣಾ ನ..” ಮಂತ್ರದ ಉದ್ದೇಶ ಮತು ಮಹತ್ವ ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಶಂಕರರು ಹಾಗೂ ಮಂಡನಮಿಶ್ರರ ನಡುವಿನ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥ ವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಕುರಿತು ನಾವು ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಕೆಲವನ್ಮು ನೋಡಿ-

ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ನಂಬಿರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ತುತ್ತತುದಿಯಾದ ಮೋಕ್ಷ ಅಥವ ಮುಕ್ತಿ ಅಥವ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವವನ್ನು ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗದಿಂದ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಜ್ಞಾನಮರ್ಗ ಅಂದರೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಸತ್ಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗಸಾಧನೆಯು ಇಂದ್ರಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ಸಂಸಾರಿಗೆ ಸುಲಭವಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಸನ್ಯಾಸ ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯೆ, ಇದು ಶಂಕರರ ವಾದ

ಮುಕ್ತಿಯು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲದ್ದು, ಗ್ರಹಸ್ಥನಾದವನು ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರ್ಮನಿರತನಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವದ್ದರಿಂದ ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಗಳ ಶಬ್ದಗಳು ಕರ್ಮಪ್ರಚೋದನೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವವೇ ಹೊರತು ಅರ್ಥನಿರೂಪಣೆಯನ್ನಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಪ್ರಮಾಣ ವೇದದ ಪೂರ್ವ ಭಾಗದ ಕರ್ಮಕಾಂಡವೇ ಹೊರತು ವೇದಾಂತವಲ್ಲ. ಇದು ಮಂಡನರ ವಾದ.

ವಾದದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರರು ಮಂಡನರ ವಾದದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ-

೧. ಮಂಡನರ ಸಂದೇಹ-ವೇದದ ಶಬ್ದಗಳ ಅರ್ಥ, ಕ್ರಿಯಾಪ್ರಚೋದನೆಯ ವಿನಃ ವಸ್ತುನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲ

ಶಂಕರರ ಪರಿಹಾರ- ಶಬ್ದಾರ್ಥಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡೆ ಇರುತ್ತವೆ.(ವಾಗರ್ಥಾವಿವ ಸಂಪ್ರಕ್ತೌ ವಾಗರ್ಥಃ ಪ್ರತಿಪತ್ತಯೆ… ಎನ್ನುವ ಶ್ಲೋಕ) ಯಾವುದೇ ಶಬ್ದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಶಬ್ದ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಶಬ್ದ ತಿಳಿಸಿದ ಅರ್ಥ ಯಾವುದೋ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದಿಕ ಶಬ್ದಗಳ ಮೂಲೋದ್ದೇಶ ಅರ್ಥಬೋಧಿಸಿವುದೇ ಹೊರತು ಕ್ರಿಯಾಪ್ರಚೋದನೆಯಲ್ಲ.

೨. ಮಂಡನರ ಸಂದೇಹ-ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯವೇ ಹೊರತು ಜ್ಞಾನದಿಂದಲ್ಲ

ಶಂಕರರ ಪರಿಹಾರ- ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಸ್ಥಿತಿ ಮಂಡನರು ವಿವರಿಸಿದ ಪರಮಪುರುಷಾರ್ಥವಾದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಿನ್ನವಾದದ್ದು, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದ್ದು. ಜೀವನ್ಮುಕ್ತ, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಸ್ಥಿತಿ. ಲೋಕಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತರಾದವರನ್ನು ಶ್ರುತಿ, ಸ್ಮೃತಿ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತೇವೆ.

೩. ಮಂಡನರ ಸಂದೇಹ-ಕರ್ಮರಹಿತವಾದ ಆಶ್ರಮವೆಂಬುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂನ್ಯಾಸವು ಶ್ರುತಿವಿರುದ್ಧ

ಶಂಕರರ ಪರಿಹಾರ- ಶ್ರುತಿಗಳೇ ಕರ್ಮದಿಂದಾಗಲೀ, ಮಕ್ಕಳಿಂದಾಗಲೀ, ಹಣದಿಂದಾಗಲೀ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದು, ಕೇವಲ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ (ನ ಕರ್ಮಣಾ ನ ಪ್ರಜಯಾ ಧನೇನ ತ್ಯಾಗೆನೈಕೇ ಅಮೃತತ್ವಮಾನಶುಃ …. ಕೈವಲ್ಯೋಪನಿಷತ್). ವೇದಾಂತವು ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುತ್ತದೆ, ವಿಶುದ್ಧವಾದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪುತ್ರಕಾಮನೆ, ವಿತ್ತಕಾಮನೆ, ಲೋಕಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯರು ಸ್ವಾನುಭವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಆಧಾರಗಳಿಂದ ಮೋಕ್ಷಸಾಧನೆಗೆ ಸನ್ಯಾಸವೇ ಏಕೈಕ ಸಾಧನ. ಏಕೆಂದರೆ ಗ್ರಹಸ್ಥಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ನಿತಿಸಾಧನೆ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ, ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಾಗವಾದ ಸಂನ್ಯಾಸ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲದು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಲೌಕಿಕ ವ್ಯಾಮೋಹವಿರದು.

ಆನುಷಂಗಿಕವಾಗಿ ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತುಂಬಾ ಮಾರ್ಮಿಕವಾದವು-

೧. ನಾಗಭಟ್ಟನ ಪ್ರಶ್ನೆ- ಪಾಠಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಸತ್ಯ ಜಗನ್ಮಿಥ್ಯ ಎಂದು ವಾದಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಕರರು ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಪ್ರವಚನ ಮಾಡುತ್ತ ದೇವ ದೇವತೆಯರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಂತೆ, ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುವಂತೆ, ಜೀರ್ಣೊದ್ಧಾರ ಮಾಡುವಂತೆ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾಗಭಟ್ಟ ಇದು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಂಕರರು ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ “ವಿರೋಧವಿಲ್ಲ. ಇದು ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾರದ ಜನಸಾಮನ್ಯರಿಗೆ. ರೂಪಾತೀತವಾದದ್ದನ್ನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜನಸಾಧಾರಣರಿಗೆ ಶೂನ್ಯ ಕವಿಯುತ್ತದೆ. ಜನಸಾಮನ್ಯರಿಗೆ ಉಪಾಸನೆಯ ಸಾಧನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಡುವುದೇ ಶಿಲ್ಪಿಯ ಕೆಲಸ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಶಂಕರರು ಕೊಟ್ಟ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ.

೨. ಉಭಯಭಾರತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ-“ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಸಂನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದರೆ ಪ್ರಪಂಚ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೆ ಹೇಗೆ?” ಇದಕ್ಕೆ ಶಂಕರ ಉತ್ತರ “ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯೆಯಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಸಂನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರು ಬಹಳ ವಿರಳ. ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಸಾರ ಭಗವತ್ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ಅನಂತಕಾಲ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ…..

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಸಹಜ ಗ್ರಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಜಗ್ಗಿ ವಾಸುದೇವ ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತಾರೆ-

“Brahman” means “the divine” or “ultimate,” “charya” means “the path.” If you are on the path of the divine, you are a brahmachari. To be on the path of the divine means you have no personal agendas of your own. You simply do what is needed. You have no personal ways of deciding where you should go in your life, what you should do, or what you like and dislike; all these things are simply taken away from you. If you do this unwillingly, it can be an absolute torture. If you do it willingly, it makes your life so wonderful and beautiful because there is nothing to bother you anymore. You simply do what is needed; life is so simple. Once you have given yourself like that, you do not have to bother about the spiritual path or worry about your spirituality. It is taken care of. You do not have to really do anything about it.

People may think a brahmachari is making a great sacrifice and is being denied life. But it is not so at all. If someone is a brahmachari only by dress, yes it is true, life is torture. But for a person who is truly walking the path of the divine, the petty pleasures that the world offers will become totally meaningless. Once you enjoy the inner pleasures of your being, the external pleasures become totally meaningless.
Everyone should become a brahmachari, not necessarily in terms of lifestyle, but internally.

Does it mean everyone should become a brahmachari? Everyone should become a brahmachari, not necessarily in terms of lifestyle, but internally. Everyone should be on the path of the divine. Brahmacharya does not just mean celibacy. That is just one of the aspects that have been taken up as a supportive system. To become a brahmachari means you are ecstatic by your own nature. You can be married and still be a brahmachari. It is possible because you are joyful by your own nature; you are not trying to extract joy from your husband or wife. This is how it should be. The whole world should be brahmachari. Everyone should be joyful by their own nature. If two people come together, it should be a sharing of joy, not extraction of joy from each other.”

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವೇದವ್ಯಾಸರು ಹೇಳ್ತಾರೆ-

‘To abandon the pleasure gained through the sexual organs by restraint is defined as celibacy.”

To renounce or acquire anything is just the play of the ego. It never really liberates the seeker, says Dadashri the Gnani Purush. The egoist claims , ‘I have given up sex.’ Another egoist says, ‘I enjoy sex.’ Both are in the same boat. The renunciate is still under the clutches of the ego.

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಥರ್ವ ದೇದದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ-

Lord Siva said to Goddess Parvati, “O Parvati ! What is there on this earth which cannot be accomplished if one has control over his sexual fluid?”

That is, all powers reside at the divine feet of the Enlightened Urdhvareta (one who is able to sublimate his sexual energy through the practice of yoga). In fact, Siddhis (divine powers) become his facile servants. Such a Sadhaka can attain Self-Realisation within a short span of time. Even the gods (deities) have attained immortality through Brahmacharya”.

“The gods have conquered death by Brahmacharya and penance. Indra, the King of gods, has attained a still higher status, through the self-discipline of Brahmacharya.”
(Atharva veda : 1. 5. 19)

Lord Siva said: “Celibacy alone is the supreme penance. Of course, other penances (such as keeping fast and silence etc … ) are good in their place, but they are all inferior to Brahmacharya. That Urdhvareta saint who has done penance over the restraint of the sexual organ is not a human-being but God.”

Brahmacharya is also hailed in Jain scriptures.

“Brahmacharya is the supreme penance.”

Semen is found in a subtle state in all the cells of the body. Just as the butter-milk is thinned after the butter is removed, so also, semen is thinned by its wastage. The more the wastage of semen, the more the body deteriorates and weakens. The preservation of semen is the secret of good health and longevity, and of all success in the physical, mental, intellecutal and spiritual planes. He who has even a little bit of Brahmacharya will tide over a crisis of any disease very easily. One who follows Brahmacharya strictly is usually not afflicted by any disease.

That is why, in scriptures, it is said:

“Death is hastened by letting out semen from the body. Life is saved and prolonged by preserving it. Semen is the real vitality in men. It is the hidden treasure in man.”

“There is no doubt that people die prematurely by letting the semen out of the body; knowing this, the Yogi should always preserve semen and lead a life of strict celibacy.”
– Siva Samhita

‘Atharva Veda’ declares:

“Celibacy is the supreme religious observance.”

After Dhanvantari, founder of Ayurveda (Herbal Medical Science) taught all details about this science, his students enquired about its keynote (essence). In the reply, master asserted,” I tell you that Brahmacharya is truly a precious jewel. It is the one most effective medicine-nectar indeed- which destroys diseases, decay and death. For attaining peace, brightness, memory, knowledge, health and Self-realization, one should observe Brahmacharya, the highest Dharma, the highest knowledge, greatest strength. Of the nature of Brahmacharya is verily this Atma and in Brahmacharya it resides. Saluting Brahmacharya first, the cases beyond cure, I cure , Aye’ Brahmacharya can undo all the inauspicious signs.”

All the sages, saints and founders of religions have sung the glory of celibacy.

The great Yogi Gorakhandtha, chanting in praise of semen has said,

“As a fair lady grieves due to separation from her beloved, so does an ascetic (Yogi) due to his separation from his semen.”

“By the power of the composure of the semen, one will become just like Myself.”
– Lord Siva

Freinds, If i dig deep into this matter I can write a hundreds of pages; hope this is sufficinet, let us come back to toneyappas subject now.

ಅಯೋಧ್ಯಾ ಮಥುರಾ ಮಾಯಾ ಕಾಶೀ ಕಾಂಚೀ ಅವಂತಿಕಾ| ಪುರೀ ದ್ವಾರಾವತೀ ಚೈವ ಸಪ್ತೈತಾ ಮೋಕ್ಷದಾಯಿಕಾಃ|| ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕವೊಂದಿದೆ; ಪ್ರಾತಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯರು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಬಿಡಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ “ಬೆಳಗೆದ್ದು ಯಾರ ಮುಖವ ನಾನು ನೋಡಿದೆ…..:” ಶುರು ಹತ್ಕೋತಾರೆ 🙂 🙂 ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲೂ ಪರಸ್ಪರರ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ನೋಡದಷ್ಟು ಕಾಲ ಕರಾಬಾಗಿದೆ; ಏಕಪತ್ನಿ ವ್ರತಸ್ಥ ಶ್ರೀರಾಮ ಅಥವಾ ಸತಿ ಅನಸೂಯೆ, ಅಹಲ್ಯೆ, ಸೀತೆ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಇವೆಲ್ಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕತೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳಂತೆ ಕಾಣ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ 6000 ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬರುತ್ತವಂತೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 98% ಕೆಟ್ಟ, ದುಷ್ಟ ಅಥವಾ ಧೂರ್ತ, ವ್ಯಭಿಚಾರದ ಆಲೋಚನೆಗಳೇ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಯೋಗ ಬಲ್ಲ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಹೊಲಸೆಲ್ಲ [ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಗಳೆಲ್ಲ] ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಸ್ಪರ ಕಾಣಿಸುವಂತಿದ್ದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹ-ಪ್ರೀತಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇಅಲ್ಲ ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಎಂಬ ಸಂಬಂಧ ಏರ್ಪಡುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಅಂತಾರೆ; ಅದಕ್ಕೆ ನಾನಾಗಲೀ ನೀವಾಗಲೀ ಅಪವಾದವಲ್ಲ.

ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಾಗುವವರು ಇಂತಹ ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾಗಿ, ಅವರಿಗಾಗಿಯೇ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಎಲ್ಲ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನೂ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ತನಗೆ ತೋಚಿದಂತೆಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ರಾಡಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ರಾಚುತ್ತ ದೋಚುತ್ತಿರುವ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗ, ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ ಬೋಧನೆ ಮಾಡಲು ಅರ್ಹರಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಚ್ಚೆ ಸಾಮ್ಗಳು ಆಚಾರ್ಯ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಶಾಂಕರ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಅಸಂಗತವಾದ ಹಲವು ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸುಂದರ ಹೂಬನದಂತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋದಕ್ಕಾಗಿ ಪೂರ್ವಜರು ಹಲವು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಯಾಕೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲವೇ?
ಅದಿರಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಪೂರ್ತಿ ಸಂಸಾರಿಗಳಿಗಿಂತ ಹಲವು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹೊಲಸನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ತೊನೆಯಪ್ಪ ಶೋಭರಾಜಾಚಾರ್ಯರು ಅಂಡುಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವೇದ್ಯವಾದ ವಿಷಯ. ಪರಮಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳು ಸ್ವಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಕುರುಡುಭಕ್ತರು ಸತ್ಯ ಯಾವುದೆಂದು ಪರಾಮರ್ಶಿಸದೆ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳ ಬೆಂಗಾವಲಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.

ಯಾರೋ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಾಮ್ಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹತ್ತಿರದ ಒಡನಾಟ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ. ತೊನೆಯಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲ ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಯದ, ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಸುಂದರ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೆ ಆರಿಸಿ ಮಠದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ವಿವಿಐಪಿ ಸೌಲಭ್ಯ-ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಡ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಹಲವರಿಗೆ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು! ಮಠದ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಎದುರಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುವ ಹುಚ್ಚು ಕನಸಿನ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಪತಂಗಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯ ಸಹವಾಸ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆಂಬ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಈಗಲೂ ಹಾಗೆ ಇರುವವರು ಮೂರೂ ಬಿಟ್ಟ ತೊನೆಯಪ್ಪನ ಸಾಮಾನು ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡವರೇ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಲವಲೇಶವೂ ಸುಳ್ಳಿಲ್ಲ.

ಕಾಶಿಗೇ ಹೋಗಲಿ ಅಥವಾ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೂ ಹೋಗಲಿ, ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಘನಘೋರ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ; ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸೋದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ-ಕೆಲವು ಕಾಲ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಲಂಬಿತ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದೂಡಬಹುದಷ್ಟೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಅಂಡುಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕು ಈಗ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಓಡುತ್ತಿರೋದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಹಾರಾಟವಲ್ಲ; ನರಳಾಟ; ಒಳಗಿನ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ಭಗವಂತನೇ ಬಲ್ಲ; ಹೊರಗೆ ಮಾತ್ರ ಚಾಂಡಾಲ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಚೋರಗುರು ಕ್ರತ್ರಿಮ ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ವಂಚಿಸಬಲ್ಲ!

ಕಾಲ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದೆ; ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಲು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಳಂಬಗತಿಯಾಗಬಹುದು, ನಿರಾಶರಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ಒಂದಾನೊಂದುದಿನ ಯಾತ್ರೆಗಳು, ಹಾರಾಟಗಳು, ದೊಂಬರಾಟಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಮಾವಂದಿರು ಮಾಗಧನನ್ನು ’ಮಾವನಮನೆ’ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ.

Thumari Ramachandra
26/03/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1929847117301516/

ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟ ಭಟ್ಟರು ಜಗವ ಬಿಟ್ಟರು; ಜಾಗಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ”ಅಪ್ಪಟ ಸನ್ಯಾಸಿ” ಜಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ

ಜಾಗ ಕೊಟ್ಟ ಭಟ್ಟರು ಜಗವ ಬಿಟ್ಟರು; ಜಾಗಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ”ಅಪ್ಪಟ ಸನ್ಯಾಸಿ” ಜಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ

ಬಹುಕಾಲ ತುಮರಿಯ ಮುಖ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಸುಳ್ಳೆಂದು ಹೇಳಲು ನಾನೇನು ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಅಲ್ಲ. ಇಂದು ಬರೆಯುವ ಕತೆಗಳು ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ; ಸಮಯಾನುಸಾರ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದು; ಒಂದೇ ಕಂತಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಬಹುದೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯಿಲ್ಲ; ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ನೀವೂ ಎಲ್ಲ ಓದ್ಕೊಳಿ, ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನೇಕರ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಕತೆಗಳನ್ನು ನಿಮಗಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಆಯಾಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದ್ದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೇಖಕರ ಬರಹಗಳು:

ಕನ್ನಡಪ್ರಭ

ಸನ್ಯಾಸಿ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಕಥೆಗಳು
Published: 09 Sep 2014 10:31 AM IST
Updated: 09 Sep 2014 10:39 AM IST

ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಗೀಗ ದೇವಮಾನವ ಆಯ್ದ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವುದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾರಿ ದೇವಮಾನವ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಭಕ್ತರು ಹೆಂಗಸರೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹರಿದ್ವಾರದ ಆಶ್ರಮವೊಂದರ ಮುಂದುಗಡೆ ಬಸ್ಸೊಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ವಿದೇಶಿಗರು ಇಳಿಯತೊಡಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರವಾಸಿಗರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. 24ರ ಹರೆಯದ ರಷ್ಯನ್ ವಿಕ್ಟರ್ ಶೆವ್‌ತ್ಸೊವ್, ತನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಜಾ ಹಾಕಿ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳನ್ನು ಕುಟುಂಬದಿಂದ ದೂರ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಕ್ಯಾಥರೀನ್ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಭಾರತದ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಭೇಟಿಯಾದ ಅಮೆರಿಕಾದ ಟಾಮ್‌ರೊಂದಿಗಿನ ಅವಳ ಪರಿಚಯ ಮದುವೆ ತನಕ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಅವಳು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕೆಲವು ಕಾಲ ಇದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಸ್ತುಶಾಸ್ತ್ರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಕೊರಿಯಾದ ಕಿಮ್, ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆ ಮುಗಿಸಿ ತವರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದ ಮೇಲೂ ಆಗಾಗ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಗುರುಗಳ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಾವಿರಾರು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಸೆಳೆತವೇ ಅಂತಹದ್ದು. ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ’ಏನನ್ನೂ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಹೇರದೆ ಎಂತವರನ್ನೂ ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದೆಡೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಮೈಕ್.

’ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮನಾಗುವ ತನಕ ದೊರೆಯದಣ್ಣ ಮುಕುತಿ’ ಅಂತ ದಾಸರು ಹೇಳಿಲ್ವೆ. ಅಂತೆಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಏರಿಯಾಗೊಬ್ಬರಂತೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ನಾಕಾಣೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮದ್ದು ಮಾಡುವವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಶಾಂತಿ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಕಾಸ್ಟ್ಲಿ ಗುರುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿ ಗಳಿಸಿದ, ಹೆಚ್ಚು ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ ಪಾವತಿಸುವ ಭಾರತದ ಶ್ರೀಮಂತ ಗುರುವೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಕ್ತನನ್ನು ಮುಖಮೇಲೆ ಮಾಡಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ವಿವಸ್ತ್ರನಾಗಿ ಮಲಗಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ ನಂತರ ಅವನ ಹಣೆ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಗಂಧದ ಲೇಪವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ತಮ್ಮ ಪಾದವನ್ನು ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಭಕ್ತನಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿದರೂ ಇದು ಯಾವುದೋ ಹಿಂದೂ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಿರಬಹುದೆಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆ ಶ್ರೀಮಂತ ಗುರು ಅವನತ್ತ ಭಾಗಿ ಅವನ ಗುಪ್ತಾಂಗವನ್ನು ತನ್ನ ಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಗ, ಇದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ಆ ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಆಘಾತದ ಜೊತೆಗೆ ತುಂಬಾ ಇರಿಸುಮುರುಸು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ ’ಇದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮವಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಕೊಂಚವು ವಿಚಲಿತಗೊಳ್ಳದ ಆ ಗುರು ಅವನಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ ಅವನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಚುಂಬಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತ ಕೂಡ ಸಮ್ಮೋಹನಕ್ಕೊಳಗಾದವನಂತೆ ಭಾವ ಪರವಶನಾಗಿ ಚುಂಬನ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನೂರನ್ನು ತೊರೆದು ಹೃಷಿಕೇಶದ ಆಶ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ರಷ್ಯನ್ ಯುವತಿಯೋರ್ವಳು ಆಶ್ರಮದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಂದಲೇ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವ 27 ವರ್ಷದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳನ್ನು ಪುಣೆಯಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಮಿಯೊಬ್ಬ ರುದ್ರಾಭಿಷೇಕ ನಡೆಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಿಗ್ಮೂಢಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದ ರುದ್ರಾಭಿಷೇಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಾನು ನಂಬಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಗುಪ್ತಾಂಗಕ್ಕೆ ಹಾಲು ಮತ್ತು ಜೇನಿನ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕಿರುತ್ತದೆ!

ಮೊನ್ನೆಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಭಕ್ತವೃಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರವಚನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಗುರು ಆಸಾರಾಮ್ ಬಾಪು 16ರ ಹರೆಯದ ಬಾಲಕಿಗೆ ನೀಡಿದ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳದ ದೂರಿನನ್ವಯ ಜೈಲು ಸೇರಿದ್ದಾನೆ. ಕೊನೆ ತನಕವು ತಾನು ನಿರಪರಾಧಿಯೆನ್ನುತ್ತ ಇದೆಲ್ಲ ತನ್ನ ವಿರುದ್ಧದ ಷಡ್ಯಂತ್ರವೆಂದು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಪುನ ಕರ್ಮಕಾಂಡವನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಫ್ಲ್ಯಾಷ್ ನ್ಯೂಸ್ ಎಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಮರುಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದಂತೆ ಕಾಡಿ ಅವನಿಗೆ ಜೈಲು ಸಿಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿತು. ಇನ್ನು ನಿತ್ಯಾನಂದನಿಗೆ ತಾನು ಧರ್ಮಗುರುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಸಿಗದಷ್ಟು ಪ್ರಚಾರ ತನ್ನ ವರ್ಣ’ರಂಜಿತ’ ರಾಸಲೀಲೆಯ ಸಿಡಿಯಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆತ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ.

ಈಗ ದೇವಿಶ್ರೀ ಸರದಿ!

ಇವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ಮಹತ್ತರವಾದುದು. ಕೊಂಚ ಅತಿ ಎನಿಸುವಂತೆ ತೋರಿಸಿದ್ದನ್ನೆ ತೋರಿಸಿದರೂ, ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಡಿದ ಪಟ್ಟನ್ನು ಬಿಡದೆ ಸರಕಾರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸಾಧನೆ ಮೆಚ್ಚತಕ್ಕದ್ದು.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಹಾಗೂ ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂತಹ ಧರ್ಮಗುರುಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹವರು ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಪಾರ ಭಕ್ತರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಇಂತಹ ಸ್ವಯಂಘೋಷಿತ ದೇವಮಾನವರಿಗೆ ಪುರಾಣ ಪ್ರವಚನಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಭಕ್ತರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯ (ಭಯದ) ನೆರಳಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಶೋಷಣೆಗೊಳಪಡಿಸುವುದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ತಮ್ಮ ತನು-ಮನ-ಧನವನ್ನೆಲ್ಲ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಶರಣು ಬಂದ ಭಕ್ತರನ್ನು ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ.

ಸೆಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ನೋಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ. ಅಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಡೋಂಗಿ ದೇವಮಾನವರು ಸಾಚಾ ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅಪ್ಪಟ ಮೋಸ. ಒಂದು ಸುಂದರ ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡು ತಾನಾಗಿಯೇ ಒಲಿದು ಒಂದಾದರೆ ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಹಜ ಹಾಗೂ ಸುಂದರ ಕ್ರಿಯೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು-ಅವನನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನ ಲೈಂಗಿಕ ವಾಂಛೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಅಥವಾ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸೆಕ್ಸ್ ವಿಚಾರ ತುಂಬುವುದು ಅತ್ಯಾಚಾರವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು? ಇದರರ್ಥ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಯೋಗಿಗಳು, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಕಾಮುಕರೆಂದಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತ, ಸರಳ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತ ಐಹಿಕ ಸುಖಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಸಾಧುಗಳು ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.

ಆನಂದ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ) ದಂಪತಿಗಳು ಮದುವೆಯಾದ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲಿನ ಆಶ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಅವರ ಬದುಕು ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೊಂದು ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲ ಕೋಣೆ, ಅದನ್ನು ಧ್ಯಾನ ಮಂದಿರವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮುಖವು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದಂತೆ ತೂರಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳ ಅಶರೀರವಾಣಿ. ಆನಂದ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾ ಧ್ಯಾನದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತದ ಅಬ್ಬರ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಭಕ್ತರನ್ನು ತಾಳ ಹಾಕುವಂತೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಎಲ್ಲ ದಂಪತಿಗಳು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದ ಉನ್ಮಾದದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಿಯಾಳಿಗೆ ಯಾರೋ ತನ್ನ ಮೈ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೃತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಆಲಂಗಿಸುವುದು, ಮುತ್ತು ಕೊಡುವುದು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆನಂದ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾ ದಂಪತಿಗಳು ಕೂಡ ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲಿನ ಆ ದೇವಮಾನವನ ಆಣತಿಯಂತೆ ತಮಗೆ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಸಹವರ್ತಿಗಳೊಡನೆ ಆಶ್ರಮದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹಳೆಯ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಲು ಆಶ್ರಮಗಳು ಅನುಸರಿಸುವ ಒಂದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಧಾನ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು.

ಆ ಧ್ಯಾನದ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಯಾರೂ ಮುಂಚಿನಂತೆ ಇದ್ದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆನಂದ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾರಿಗೂ ಇದು ತಿಳಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಹೊಸ ಹುಟ್ಟಿನೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಸಲವಂತು ಭಕ್ತರು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದ್ದ ಅವರ ಬದುಕು ಪ್ರತಿಸಲ ಕಾಮಕ್ರೀಡೆಯ ನಂತರ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಗೀಗ ದೇವಮಾನವ, ಆಯ್ದ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವುದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾರಿ ದೇವಮಾನವ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಭಕ್ತರು ಹೆಂಗಸರೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಿಯಾ ಹೇಳುವಂತೆ ಅದೊಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೆನಪು. ಆ ದಿನ ಆಕೆಗೆ ಗುರುವಿನ ಅನುಗ್ರಹದ ಭಾಗ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆಕೆಗೆ ಆದ ಸಂತೋಷ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ನಂತರ ಗುರುವಿನೊಡನೆ ಅವರ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಖಾಸಗಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಕೈಯಾಡಿಸಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಮೈಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಚಾರವಾದಂತೆ ಅನುಭವ, ನಂತರ ನಡೆದಿದ್ದೊಂದೂ ಆಕೆಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆಕೆಗೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಾಗ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಆಶ್ರಮದ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಅವಳಲ್ಲಿ ’ನೀನು ಗುರುವಿನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೀಯೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ದೇವಮಾನವರು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲ ಕಣ್‌ಕಟ್ಟು. ಮುಂಚೆಯೆ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆಂದೆ ಅನೇಕ ಏರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಕತ್ತಲಕೋಣೆ, ಸಂಗೀತ, ಮಂದ ಬೆಳಕು, ಧೂಪದ ಹೊಗೆ ಹಾಕುವುದು, ಇತ್ಯಾದಿ.. ಇತ್ಯಾದಿ..

ಬಾಬಾಗಳು ಪ್ರವಚನ ನೀಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ಭಕ್ತರನ್ನು ಸಮ್ಮೋಹನಕ್ಕೊಳಪಡಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಇವರು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುವ ಭಕ್ತರನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೊದಲೆ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಂಜ, ಅಫೀಮುಗಳಂತಹ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಕ್ತರು ಪಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅತಿಮಾನುಷ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಬಹುತೇಕ ಇದುವೇ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಭಕ್ತರು ತಮಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದಂತೆ, ದೇವರ ದರ್ಶನವಾಗಿದೆಯೆಂದು ನಂಬಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಕರ್ತರಾದ ಗುರುಗಳ ದಾಸರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅವರುಗಳಿಗೆ ತಾವು ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ದಾಸರಾಗಿರುವುದು ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾದಕ ಪದಾರ್ಥ ಬೆರೆಸುವ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದ ’ಧರ್ಮ ಅಫೀಮಿನಂತೆ’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಈ ಡೋಂಗಿ ಬಾಬಾಗಳು! ಅಮೆರಿಕಾದ ಕ್ಯಾರೆನ್ ಹೇಳುವಂತೆ ’ಶಕ್ತಿ ಸಂಚಯನಕ್ಕೆ ಕಾಮ ಬಹಳ ಅವಶ್ಯ. ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಕುಂಡಲಿನಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಹಸಿದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಕಾಮ ಆಹಾರವಿದ್ದಂತೆ’.

ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರಿಗೆ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಭಾರತ ಎಂದರೇನೋ ಸೆಳೆತ. ಸ್ವೇಚ್ಛೆ, ಫ್ರೀ ಸೆಕ್ಸ್ ಇರುವ ದೇಶಗಳ ಜನರು ಕೂಡಾ ಭಾರತದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದೆಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುತೇಕ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರು ಒಂದಷ್ಟು ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಸ್ ಕೂಡಾ ಒಂದು. ಸೆಕ್ಸ್ ಅನ್ನುವುದು ಒಂದು ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಯಾದರೂ ಅದರಲ್ಲೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಬೆರೆಸಿ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಪಡೆಯಬಹುದೆಂಬ ವಾದ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸಂಗೀತ. ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕ ೃತಿ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೆಂದರೆ ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ, ನಿಜ.

ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ದಾಡಿ ಮೀಸೆ ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗಿಟಾರು ಮತ್ತು ತೋಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಹಿಪ್ಪಿಗಳು ಸದಾ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ ಒಂದಿತ್ತು. 60-70ರ ದಶಕದ ಬಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಆಶಾ ಭೋಂಸ್ಲೆ ಹಾಡಿದ ’ಧಮ್ ಮಾರೋ ಧಮ್‌’ ಹಾಡು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಹುಚ್ಚೆಬ್ಬಿಸಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಗಾಂಜಾ ಸೇವಿಸಿ ಮೈಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ‌ಇಲ್ಲದೆ ಕುಡಿದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಬಿಳಿಯರ ಗುಂಪಿನ ನಡುವೆ ’ಹರೇ ಕೃಷ್ಣ ಹರೇ ರಾಮ್‌’ ಎಂದು ತೂರಾಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಜೀನತ್ ಅಮಾನ್ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ನೆನಪಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ!

ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಇದರ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಯುರೋಪ್‌ನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಳುವಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆಗೊಂಡ ’ಬೊಹೆಮಿಯನ್‌’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ತನಕ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ’ಮರಳಿ ಪ್ರಕೃತಿಯತ್ತ’ (ಇಛ್ಛ್ಞ ಡ್ಟಿ ಟಿಛಡ್ಡ್ಠಿಜ) ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ಮುಕ್ತ ಪ್ರೀತಿ, ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಪಾಲನೆ, ಹಂಚಿ ಜೀವಿಸುವಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅದರ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಅಂದಿನ ಕಾಲದ ರಾಕ್ ಬ್ಯಾಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಲೆಡ್ ಝೆಪೆಲಿನ್, ಡೀಪ್ ಪರ್ಪಲ್‌ನಂತಹ ರಾಕ್ ಆ್ಯಂಡ್ ರೋಲ್ ಬ್ಯಾಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ಜಿಮ್ಮಿ ಹೆಂಡ್ರಿಕ್ಸ್‌ನಂಥ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಪ್ಪಿ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿಯೆಟ್ನಾಮ್ ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಿಪ್ಪಿಗಳು ಅಮೆರಿಕಾ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆಸಿದ ’ಆ್ಯಂಟಿ ವಾರ್‌’ ಚಳವಳಿ ಈಗಲೂ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಅಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಹಿಪ್ಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು.

ಆ್ಯಪಲ್ ಸಹಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಿಪ್ಪಿಯಾಗಿದ್ದರೆಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಆವರು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕ ೃತಿಯ ಬಗೆಗೂ ಒಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಪಾಲಿಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದರು. ಆ್ಯಪಲ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಕಟ್ಟುವ ಮೊದಲು ಜಾಬ್ಸ್‌ರು 1974ರಲ್ಲಿ ’ಮಹಾರಾಜ್ ಜೀ’ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಹಿಮಾಲಯದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರನ್ನರಸಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಜನರು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕ ೃತಿ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿತರ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಕೇಳಿ ಒಂಚೂರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಅಲ್ಲಿನ ಮಂದಿ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭೂತಿಗಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿನ ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುವ ಅವರು ಡೋಂಗಿ ಬಾಬಾಗಳಿಂದ ಮೋಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಹಿಂದೂ ಸಂಸ್ಕ ೃತಿಗೆ ಕಳಂಕ ಬರುವಂತಾಗಿದೆ.

ಬ್ಲೇಡಿನಿಂದ ಕುಯ್ದು ಸರ್ವರೋಗಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಸ್ಲಂ ಬಾಬಾ, ಹೀಲಿಂಗ್ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವ ಬೆನ್ನಿಹಿನ್, ತನ್ನ ಪತ್ನಿ (ಮಿರ್ಜಾ ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್‌ರ ಮೊಮ್ಮಗಳು)ಯನ್ನು ಜೀವಂತ ಹೂತುಹಾಕಿ ಈಗ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಂಬಿ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಶ್ರದ್ಧಾನಂದ ಮುಂತಾದ ಡೋಂಗಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಂದ ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕೆಡುತ್ತಿದೆ. ಇಂತವರಿಂದ ಯಾರ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ತಾನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇವುಗಳಿಗೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಮೊದಲು ಜನರು ಜಾಗೃತರಾಗಬೇಕು. ಗುರುಗಳೆಂದು ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರ ಕಾಲಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬೀಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ನಾವೇ ಗುರುವಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕೈಗೆ ಕೊಡುವುದಲ್ಲ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆದುರು ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವಾರ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್‌ನ್ಯೂಸ್‌ಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ, ಅನೇಕ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳ ಟಾಕ್ ಶೋಗಳಲ್ಲಿ ಟಾಪಿಕ್ ಆಗಿ, ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ’ಛೀ.. ಥೂ…’ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ನಂತರ ನಡೆಯುವುದಾದರೂ ಏನು? ಏನೂ ಇಲ್ಲ! ಸುದ್ದಿ ಹಳಸಾಗುತ್ತಲೆ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಈ ಡೋಂಗಿ ಬಾಬಾಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಕುವುದಿರಲಿ ಮೂಸಿಯೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಕಳಂಕಿತರ ವಿರುದ್ಧ ಚಿಟಿಕೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸರಕಾರ ಕೂಡಾ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕೋರ್ಟು ಕಚೇರಿ ಅಲೆದು ಫೈನ್ ಕಟ್ಟಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು. ತಮ್ಮ ಸಂಗಡಿಗರೊಡನೆ ಬಿಳಿ ಇಲ್ಲ ಕೇಸರಿ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ವೇದಿಕೆ ಏರುವ ಅದೇ ಸ್ವಾಮಿಯವರನ್ನು ಮುಂದಿನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲೋ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಧಾರ್ಮಿಕ ಉತ್ಸವದಲ್ಲೋ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ನೋಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕರದ್ದು.

ಈ ಡೋಂಗಿ ದೇವಮಾನವರು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಮಾರ್ಗಗಳು ಅನೇಕ. ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾದವರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಅನುಮಾನ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ತನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಮಕೇಳಿಯೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವೆಂದು ನಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತಾವು ಮೋಸ ಹೋಗಿರುವುದೇ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಭಕ್ತರುಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗಲೇ ಕಾಂಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಮುಂಚೆಯೇ ಸಹಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾಮವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಯಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಲ ಮೋಸ ಹೋದ ಭಕ್ತರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಪೊಲೀಸರಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ದೂರು ಕೊಡಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ಜನ ಹೀಗೆ ಆಗಲು ಬಿಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಅಪರಾಧಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಭಯವೇ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕೊರಗುವುದರಿಂದ ಮನೋರೋಗಕ್ಕೆ ಇದು ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು.

ರಷ್ಯನ್ ಯುವತಿಯೋರ್ವಳನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬ ಅವಳ ಮೈ ದವಡುತ್ತಾ ಮೈ ಮೇಲಿನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಯುವತಿಗೆ ಮೊದ ಮೊದಲು ಅನುಮಾನ ಬಂದರೂ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವಾಗ ಸನ್ಯಾಸಿ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಮಲಗಿದಂತೆಯೇ ಆಶ್ರಮದ ಇನ್ನಿತರ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳೊಡನೆ ಮಲಗಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಾನೋ ಆವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ತಾನು ಮೋಸ ಹೋದದ್ದು ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ಕೂಡಲೇ ಆಶ್ರಮ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಇದನ್ನು ಪೊಲೀಸರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನೆಂದು ಹೇಳುವುದು. ಹೇಳಿದರೂ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ತಾನೆ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹಿಂದೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಕೇಸುಗಳು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿವೆಯೋ ಏನೋ!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ದೇವರ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತೀಟೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ತಿರುಚುವ ಇಂತಹ ಕಳ್ಳ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ನಂತರವೂ ಅವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ! ಜನರ ಮನಸ್ಸು ಅಷ್ಟು ದುರ್ಬಲವೇ?

-ಹರ್ಷವರ್ಧನ್

————–

ಪ್ರಜಾವಾಣಿ
ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರು, ಸುಳ್ಳರು, ವಂಚಕರು…
16 Jan, 2011

ಕೇರಳದ ಮಲಪ್ಪುರಂ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನಿಲಂಬೂರ್. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆರ್.ಕೆ.ಮಲಾಯತ್ ಎಂಬ ಜಾದೂಗಾರ 2008ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಕರ್ನಾಟಕ, ತಮಿಳುನಾಡು, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಹಾಗೂ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೆಲವು ಸ್ವಘೋಷಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಆಗ ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮೂರು ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಜಾದೂ ಪಾಠ. ಮಲಾಯತ್ ಜಾದೂ ಕಲಿಸುವ ಗುರು. ತಲೆಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಶುಲ್ಕ. ಗಾಳಿಯಿಂದ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹಣೆಗೆ ಬಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಖಾಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಂಕುಮವೋ ವಿಭೂತಿಯೋ ಸುರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ಬಾಯಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗ ಉದ್ಭವವಾಗುವ ಕರಾಮತ್ತು ತೋರಿಸುವುದು ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ಜಾದೂಗಳನ್ನು ಮಲಾಯತ್ ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದರು. ಕೆಲವು ಸ್ವಘೋಷಿತ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಅವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕಲಿತರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅದು ತಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಎಟುಕದ ವಿದ್ಯೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಬರಿಗೈಲಿ ಹೋದರು. ಇಂಥ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರೆ ಭಕ್ತ ಮಹಾಶಯರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮತ್ತ ಬರುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಭಾವನೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಲಾಯತ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ತಮ್ಮಿಂದ ಜಾದೂ ಕಲಿತು ಹೋದ ಕೆಲವರು ಈಗ ಪ್ರಭಾವಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವನು, ಬದುಕಿನ ಗಾಢಾರ್ಥ-ಗೂಡಾರ್ಥವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ಸ್ಥಾನ-ಮಾನದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾದವನು, ಸಮಾಜದ ಓರೆಕೋರೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಬೋಧನಾ ಸೂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ ತಿದ್ದಬಲ್ಲವನು, ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು- ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಗಳು ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗೆ ಉಂಟು. ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಪಾಲಿಸುವವರೇ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು. ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಯ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಿದವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಳ್ಳ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಥವಾ ಕಳ್ಳ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ, ಜನಮಾನಸ ಲೈಂಗಿಕ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಬಲು ಬೇಗ ಕಳ್ಳ ಸ್ವಾಮಿಗಳೆನ್ನುತ್ತದೆ. ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ, ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಡುವ, ನಿಯಮಬಾಹಿರವಾಗಿ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ, ಯಾರೋ ಕಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ ಯೋಗವಿದ್ಯೆ ತಮ್ಮದೇ ಶೋಧ ಎಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳನ್ನು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಷ್ಟೇ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಮಾಜ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕಾಮಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಎಂಬುದನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಅಪರಾಧಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿಕಟ್ಟುತ್ತಾ ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಜನ ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿರುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅನೈತಿಕತೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತಿದ್ದಾಗಿದೆ. ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಅನೈತಿಕತೆ ಎಸಗುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ಕಳ್ಳಸ್ವಾಮಿ ಎಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಾನದಂಡದಿಂದ ಸೋಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ‘ನಿಜಾರ್ಥದ’ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆಯಾದೀತು.

ನಮ್ಮದೇ ಸೃಷ್ಟಿ
ಬೋಧಿಸುವವರನ್ನು ನಾವು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತ ಚಿಂತಿಸಲು ರಾಜನಿಗೆ ಮಂತ್ರಿಯಂತೆ ರಾಜಗುರುವೂ ಬೇಕು. ಜಾತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ಪೀಠ, ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಇನ್ನೊಂದು ಪೀಠ, ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಸಾರಲು ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಯೋಗ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಔಷಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ರೋಗ ವಾಸಿ ಮಾಡಲು ಮಗದೊಬ್ಬ… ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಬದಲಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಪರಿಹಾರ ಕೇಳಲೊಂದು ಆಕೃತಿ ಬೇಕು ಎಂಬ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಜಾಗತಿಕವಾದದ್ದು. ಹೆಸರಾಂತ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಕಾರ್ಲ್ ಯೂಂಗ್ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಗ್ಮಂಡ್ ಫ್ರಾಯ್ಡಾ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡ ಯೂಂಗ್ ಪ್ರಕಾರ ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಭಾವದವನು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬೋಧನೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಯಸುತ್ತದೆ.

ಫಾರ್ಮುಲಾ ಒನ್ ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓಡಿಸಿ ಅಸಂಖ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಂಡ ಮೈಕಲ್ ಶೂಮಾಕರ್ ತಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಭಾರತದ ಯೋಗಗುರುವನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ಗುರುವಿನಿಂದ ಆಗಾಗ ಶೂಮಾಕರ್‌ಗೆ ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಪಾಠವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಲೋಲುಪತೆಯನ್ನು ಮುದ್ದಿಸುವ ಆಧುನಿಕ ಮಾನವ ತನ್ನ ಕಾಲಿಗೇ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಅರಿವನ್ನು ತಂತಾನೇ ಪಡೆಯದಷ್ಟು ಚಟುವಟಿಕೆನಿರತ. ಅದಕ್ಕೇ ಉಸಿರಾಡುವುದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡಲು, ನೀರು ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು, ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರದ ಪಾಠ ಹೇಳಲು, ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಅವಧಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸುಖದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಹೇಳಲು ಬೋಧಕರು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅವರ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರು ನಾವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅಂಥವರಿಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಗುರೂಜಿ, ಸತ್ಸಂಗ ಗುರು ಎಂದೆಲ್ಲ ಕರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸುವುದು ಈಗ ಮಾಮೂಲು.ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಲೈಂಗಿಕ ಸುಖ ಬಯಸುತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ ಹೊಸತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಮನೆಯ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ತೊಟ್ಟಿಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಠಾಧಿಪತಿಯೊಬ್ಬ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಲೈಂಗಿಕ ಸುಖ ಪಡೆಯಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮಠ ತ್ಯಜಿಸಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ‘ಅರೆರೆ’ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಜನ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತನ್ನ ನೆಲೆಯ ಪಕ್ಕದ ಜಾಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒತ್ತುವರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬೇಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಕಾಮವಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಸುದ್ದಿ?
ಭಾರತೀಯ ಮನುಷ್ಯನದ್ದು ಭಕ್ತಿಸಹಜ ಮನಸ್ಸು. ಯಾವುದರಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ ಭಕ್ತಿ ನೆಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು; ಅದರಿಂದ ಕೀಳುವುದು ಕಷ್ಟ.ತುಂಬುಪ್ರಾಯದ ಹುಡುಗಿ ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಯೋಧ್ಯೆಯು ರಾಮನದ್ದೇ ಹೌದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದರ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿ ಇಟ್ಟವರಿದ್ದಾರೆ. ಲೈಂಗಿಕತೆಯಿಂದಲೇ ಮೋಕ್ಷ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಕಿವಿಕೊಟ್ಟವರಿದ್ದಾರೆ. ‘ಮೆಲ್ಲಗೆ ಉಸಿರನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಿ….ಬಿಡಿ’ ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತತೆಯಿಂದ ಪಾಲಿಸಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಬೋಧನೆಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ದೊಡ್ಡ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಇರುವುದೂ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಹೀಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು ನಾವೇ ಎಂಬುದು ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾದ ಸತ್ಯ.

ಸಂತ ಬಿಮಾನಂದ ಜೈ ಮಹಾರಾಜ್ ಎಂಬಾತನನ್ನು ದೆಹಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಬಹುಕೋಟಿ ಲೈಂಗಿಕ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದಾಗ ಜನ ಕುತೂಹಲದ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದ್ದರು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಆ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಗಗನಸಖಿಯೊಬ್ಬಳು ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ‘ಸ್ವಾಮಿ ಜೀ’ ಎಂದೇ ಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದ ಕುಮಾರ್ ಸಹಾಯ್ ಎಂಬಾತ ಬಾಲಕಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಅವರ ಮೇಲೂ ಕೊಲೆಯ ಆರೋಪ ಇತ್ತಲ್ಲವೇ? ಅಹಮದಾಬಾದ್‌ನಲ್ಲಿ ಗುರುಕುಲ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುರು ಅಸರಮ್ ಬಾಪು ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರ ಸಾವಿನ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದೂ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಲೈಂಗಿಕತೆ, ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದು. ನಿತ್ಯಾನಂದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಹಗರಣ ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಎದ್ದುಕಾಣಲು ಕಾರಣ ವಾಹಿನಿಗಳು ತೋರಿದ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಲಿಪಿಂಗ್ಸ‌ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇ ಅನೇಕ ಭಕ್ತರು ಕೆರಳಿದರು. ಆಶ್ರಮದ ಎದುರಿನ ಕಟೌಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮುರಿದು, ಹರಿದು, ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟರು. (ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದನೆ ಕೊಡಲಾಯಿತೆಂಬ ಆರೋಪವೂ ಇದೆ. ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು.) ಕೆಲವರು ಆತ ಹಾಗೆ ಎಂದು ತಾವು ಭಾವಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡಿದವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿತ್ಯಾನಂದ ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಕುರಿತು ನೀಡಿದ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೇಳಿದವರೇ ಆಗಿದ್ದರು.

ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ಪಾಠವನ್ನು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಕೇಳುವ ಜನ, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆತ ‘ಒಪ್ಪಿತ ಲೈಂಗಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆ’ಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡರೆ ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಈ ಪ್ರಕರಣ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಟಿ ರಂಜಿತಾ ಸುದ್ದಿಗೋಷ್ಠಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಇದೇ ನಿತ್ಯಾನಂದ ಜನ್ಮದಿನ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದವರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ನಟೀಮಣಿಯರು ಹೋಗಿ ಬಂದದ್ದು ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು. ನಿತ್ಯಾನಂದ ಹಾಗೂ ಆತನ ಭಕ್ತ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ನಟಿಯರ ಭಂಡತನ ಎಂಥದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.

ಜನ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮಠ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಕೇಂದ್ರಗಳು, ಶಾಖೆಗಳು ಕವಲೊಡೆಯುತ್ತವೆ. ಕಪ್ಪುಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕೆಲವು ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ನೀತಿಬೋಧನೆ ಮಾತ್ರ ನಿರಂತರ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಮುಂದಾಗುವ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಪ್ಪಿತ ಎಂಬಂತೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ‘ಕಳ್ಳ ಸ್ವಾಮಿ’ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಗೆ ಯಾರು ಒಳಪಡುತ್ತಾರೆಂಬುದೇ ದೊಡ್ಡ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

———–
ಈಗ ತತ್ಕಾಲಕ್ಕೆ ತುಮರಿ ಎಂಡಿಂಗ್ ನೋಟ್ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ:

ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಕೆಟ್ಟರು ಮನವಿಲ್ಲದೆ
ನೀಡಿ ನೀಡಿ ಕೆಟ್ಟರು ನಿಜವಿಲ್ಲದೆ
ಮಾಡುವ ನೀಡುವ ನಿಜಗುಣವುಳ್ಳಡೆ ಕೂಡಿಕೊಂಬ ನಮ್ಮ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವ

-ವಚನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಹಸುವಿನ ಕಿವಿಯೂರಿಗೆ ಅಹಹ ಎಂತೆಂತಹ ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇಷಗಳೆಲ್ಲ ಬಂದುಹೋದವು ಎಂದರೆ, ತಮ್ಮ ಆದಾಯಕ್ಕಾಗಿ ’ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್’ಅವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ’ಗೌರವ’ ಕೊಡುವಾಗ ಅವರ ಮುಖಲಕ್ಷಣ ಭಾವವನ್ನು ನೀವೆಲ್ಲ ನೋಡಬೇಕು-ಇಂಗುತಿಂದ ಮಂಗನಂತಿರುತ್ತದೆ; ಪಾಪ ಚಾಕರಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅಡ್ಡಬೀಳುವ ಮನಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ ಮಾಡಲೇಬೇಕು, ಅರ್ಹತೆಯಿಲ್ಲದ ಕಳ್ಳರ ಕಾಲಿಗೂ ಎರಗಲೇಬೇಕು.

ಅದಿರಲಿ ಯಾರೋ ಶಾಸ್ತ್ರ ಆಚರಿಸುವವರಂತೆ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಮಠದಲ್ಲಿ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಪ್ರವೇಶವಾದ ಬಳಿಕ ಮಧ್ಯೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಕಡೆ ಇದ್ದರಂತೆ, ಮತ್ತೆ ಆಗಾಗ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಬಣ್ಣದ ಶಾಲು ಹೊದೆಸಿ ಕಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತೆ ವೀರ್ಯಪ್ಪನವರಿಗೆ ಜೈಕಾರ ಕೂಗಿದರಂತೆ. ವಯಸ್ಸೂ ಆಗಿತ್ತು-ವೃಷಣದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿತ್ತು, ವಯಸ್ಸು ತೀರಾ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮಂಗಳೂರು ಕಡೆ ವೈದ್ಯರು ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದರಂತೆ, ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳು ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ [ಭಸ್ಮಾಸುರ]ಹಸ್ತ ತೋರಿದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರ ಆಚರಿಸುವವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವಂತೆ, ಅಂದಹಾಗೆ ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಕಿಯ ಪವಾಡ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ’ರಾಂಗಾನುಗ್ರಹ’ದಲ್ಲಿ ಭೋಂಗು ಬಿಡುವ ಬೊಗಳೆ ದಾಸಯ್ಯಗಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿರಬೇಕು-ಏನೂ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಸತ್ತುಹೋದಾಗ ಸಾಮ್ಗಳು ಬಹಳ ಖೇದವಾಗಿದೆಯೆಂಬಂತೆ ಹಳದಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುವ ಸಚಿತ್ರ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದರು.

ಸರಿಬಿಡಿ ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಕ್ಯಾತೆ ಎನ್ನಬೇಡಿ, ಈ ಐನಾತಿ ಸಾಮ್ಗಳ ಮಠದ ಶಿಖರನಗರದ ಶಾಖೆ, ಕಚೇರಿ, ಕಟ್ಟಡ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಭಟ್ಟರ ಕೃಪೆ; ಅವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಡೋದಕ್ಕೂ ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೊಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಇಂದು ಹಲವುಕೋಟಿ ಹಡೆಯುವ ಜಾಗವನ್ನು ಮಠಕ್ಕೆ ದಾನಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ಭಕ್ಷೀಸು ಕೊಟ್ಟರು; ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಮಠದ ಮೂಲ ಕಟ್ಟಡವನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿ ಮಠಕ್ಕೊಂದು ಶಾಖೆ ತೆರೆಯೋದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.

ತನ್ನ ಮನೆಮಂದಿ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲ ಮಠಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕೊಡಬೇಕೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಬಹುಕೋಟಿಗಳ ಮೊತ್ತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸೇವೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅನನ್ಯ, ಭಟ್ಟರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆ ಅನೂಹ್ಯ. ಕಟ್ಟಡದ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬರಹ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಾವು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆಂದು ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಫಲಕ ಹಾಕಿಸಲಿಲ್ಲ ಭಟ್ಟರು. ಹಿಂದಿನ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೋಗಿ ಇಂದಿನ ಸಾಮ್ಗಳು ಬಂದಾಗಿಂದ ಭಟ್ಟರು ಮಠದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಕಡಿಮೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲೆ ಈ ’ಸನ್ಯಾಸಿ’ ವೇಷದ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಂದು ಗುರುತುಹಾಕಿಕೊಂಡೋರಲ್ಲಿ ಭಟ್ಟರು ಪ್ರಮುಖರು. ಹಾಗಂತ ಅವರು ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಿದ್ದರೂ ಮಠದಿಂದ ದೂರವುಳಿದುಬಿಟ್ಟರು.

ತನ್ನ ’ಸಾಚಾತನ’ ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಜನರನ್ನು ಕಂಡರೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಳದೀ ಪಟಾಲಮ್ಮುಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಡಂಗಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಾವೆ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರೇನು? ಭಟ್ಟರ ಮನೆಯ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಲಪಟಾಯಿಸಿದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ, ಆ ಕುಟುಂಬದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೂ ಕಣ್ಣುಹಾಕಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ’ಯಥಾ ಗುರು ತಥಾ ಶಿಷ್ಯ’ ಅಲ್ಲವೇ? ದೂರದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಭಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಪರಿವಾರವನ್ನು ಮಠದ ಕಲಾಪಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಭಟ್ಟರು ಮೊದಲೇ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಜಾಗವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮಿ ಬೋಳಮೇಲೆ ಕೈಹೊತ್ತು ಡುಮಕಿ ಬಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಏನಾದರೂ ಯಾತ್ರೆ ತೆಗೆಯಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು; ಭಟ್ಟರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೃಶಕಾಯದ ಭಟ್ಟರು ಮೊನ್ನೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು; ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳಿಗೆ ಅದು ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸುವ, ಅನುಕಂಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಸುದ್ದಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಮಠದ ಅಸ್ತಿಭಾರದಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸತ್ತಿದ್ದು ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಬಳಗದ ಯಾರ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲೂ ಸುದ್ದಿಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು; ಯಾರೂ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮಿಯ ವೀರ್ಯ ಹಾರಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹಾಗಟೆ ಬಾರಿಸಿ ಜೈಕಾರ ಕೂಗಿದ್ದರೆ ಭಟ್ಟರು ಇದ್ದಾಗಲೂ ಸತ್ತಾಗಲೂ ಹಾರಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು; ಮನೆಯೆಲ್ಲ ತುಂಬಿ ಮುಂದಿರುವ ಬೀದಿಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆಲ್ಲ ನೆಡುವಷ್ಟು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಫಲಕಗಳು ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು!!

ನಮಗೆ ಶಾಸ್ಚ್ರ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೃದ್ಧರಮೇಲೂ ಗೌರವವಿದೆ ಮತ್ತು ಕೃಶಕಾಯದ ಭಟ್ಟರಮೇಲೂ ಗೌರವವಿದೆ. ನಾವು ವೀರ್ಯಪ್ಪನ್ ಸಾಮ್ಗಳ ವಿರೋಧಿಗಳೇ ಹೊರತು ಗತಿಸಿದ ಆ ಎರಡು ಜೀವಗಳನ್ನು ಎಂದೂ ವಿರೋಧಿಸಿದವರಲ್ಲ. ಗತಿಸಿದ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಮ್ಮೆ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಶುಭ ವಿದಾಯ ಕೋರಿ, ಅವರ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಸದ್ಗತಿ ಸಿಗಲೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಇಂದಿನ ಕಂತು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Thumari Ramachandra
15/03/2017
source: https://www.facebook.com/groups/1499395003680065/permalink/1923935544559340/